საწყალობელ იქმნა უბადრუკი გივი, რამეთუ უვარყო ცოლი ჭეშმარიტი და აღიარა მშვენიერი მირანდა და მოტყნა. და იყო დღეთა მათ შინა კვალად განრისხება ცოლისა მისისა ნესტანისი, და ივლტოდა იგი და ისწრაფა მიახლებად ზაზასა და მოტყნა ზაზამ ნესტანი. მაშინ დაჭმუნდა გივი და წარვიდა და მოტყნა ცოლი ზაზასი, ლონდა. ხოლო შემდგომ ამისა ლონდა მოტყნა ბიძინამ. ხოლო დაი ბიძინასი, ვიოლეტა, მოტყნა ჯიმშერმა, საღამომდი ილხინა, და წარემართა და მოტყნა მირანდა. ხოლო ბიძინა მსწრაფლ აღდგა ზე და მოტყნა ცოლი ჯიმშერისი, ლუიზა. და არა სცხრებოდა იგი, და მოეთაყვანა ლონდას და მოტყნა. მერმე იძია მცირე ოთახი და მუნ დაეყუდა და მოტყნა ნუნუ, ცოლისდა თვისი. ხოლო ქმარმან ნუნუსამან, ზურაბ, განიწყო გული და იბრდღვენდა მისთვის, და შემდგომად სამისა დღისა მიუხდა ზედა ციალას, დისშვილსა ბიძინასას, და განშიშვლდა და აღიღო ფალოსი და უხეთქნა მას თავსა, და ჩაჰფლა და თვალი ერთი დაუბუშტა, და მჯიღითა სცემდა ძუძუსა მისსა უწყალოდ და თმითა მიმოითრევდა, და მხიარულ იქმნა ციალა ფრიად და ნეტარებდა უზომოთ, და განძლიერდა ტყნაური მათი. და ეახლა მირანდა ზაზას, და ვითარცა იხილეს ერთმანეთი, განიხარეს ფრიად და ყვეს ტყნაური. ხოლო ქმარი მირანდასი შეუჩნდა ლონდას, ახოვანი თორნიკე შეუჩნდა ლონდას, და დაწვა ლონდა და აღიპყრნა ფერხნი თვისნი და მყოვარ ჟამ იტყნაურა. და ესმა ციალას სიკეთე თორნიკეს ტყნაურმეტყველებისა და იღვაწა, და მაშინ აღუსრულა თორნიკემან ნება მისი და ასწავა ტყნაური ჭეშმარიტი და სასწაულნი იგინი უჩვენა, რომელნი-იგი იქმნებოდეს ფალოსისგან ცხოველისა, და ესე მრავალგზის იქმნა. ხოლო მასვე ჟამსა შინა გვანცამ, ცოლისდამან თორნიკესი, იხილვა სასწაული დიდი, რამეთუ ზეცით გამოჩნდის ფალოსი ცეცხლისაი შემოსილი ვარსკვლავებითა და დგის იგი დიდხანს, და გვანცა, აღძრული სურვილითა თაყვანისცემისათვის ფალოსისა ცხოველისა, ვიდოდა უხამური და ცრემლითა დაალტობდა ქვეყანასა, და ჰკიდა მას თვალი მიხეილმა და მოუწოდა და სარეცელსა თვისსა მიაწვინა და მოტყნა. ეუწყა ესე ამბავი კლარასა, ცოლსა მიხეილისასა, და მიისწრაფდა ვანოს მიმართ, ქმარისა მიმართ გვანცაისი, და ხმობდა: `აწ იყავ ჩემ მიერ ფრიად პატივცემულ, ვითარცა მტყვნელი ჩემი, და მრავალი სიმდიდრე მოგანიჭო შენ და იყო ყოველთა მიერ სახელოვან და დიდ ამას სადაქალოსა შინა ჩემსა. და მოტყნა ვანომ კლარა, და შემდგომად ამისა წარვიდა აღვსებული სიხარულითა და სახელითა და მოტყნა ნატალია, დობილი კლარასი, და მოტყნა აგრეთვე ლანა, მეორე დობილი კლარასი, და გამოხდა ხანი და მოტყნა შორენა, მესამე დობილი კლარასი. ხოლო ზურაბმა მოტყნა ელისო. ბიძინამ მოტყნა მირანდა. თორნიკემ მოტყნა ვიოლეტა. ზაზამ მოტყნა გვანცა. ზაზამვე მოტყნა ნატალია. და მოიწია ღამე და წარვიდა ვანო და ესტუმრა ლონდას, ხოლო ლონდა ჯერ ნამეტნავის გაკვირვებითა და სიამოვნითა ხანამდის გარეტებით იყო და, რა ჭკუას მოეგო, გარდახდა და განიძარცვა სამოსელი თვისი და მიუდგა, და სცა მას ვანომან ფალოსი და მოტყნა. ხოლო დილით, ვანო რა აღდგა და დაუტევა იგი, მაშინ ლონდას ღაწვთა მათ ვარდოვანთა იწყეს დაჭნობად და თვალთა მათ ტბაებრ მზისა შემცხრომელთა სიმრუდედ მიმართეს, და რა ვეღარ გასძლო მისი სიშორე, უხმო ნუგზარს, მაზლისშვილს თვისას, და შეეყო დაუბრკოლებელად, და საღამომდი ამ წესითა ლხინობდნენ. და შემდგომსა დღესა შემო-ვინმე-ვიდა და ჰრქვა ლონდას: `ნუ შრომასა შემამთხვევ, მომეც!. და ვითარცა ესმა ესე მწოლიარე ლონდას, დაიწერა ჯვარი ხორცთა თვისთა და აღაპყრო ზეცად თვალნი და თქვა: `უფალო, ვერაოდეს წინააღვუდგები მე მას!. და მან შემოსულმან წარიხადა სამოსელნი ფერხთანი, და მათ შეუტევეს ერთმანეთსა და მათი შეტევა ჰგვანდა შემოდგომათა ქართა, რომელ ხეთაგან ფურცელთა ჩამოჰყრის. ხოლო ლონდას ფრიად ეამა და ჰრქვა მას ხმითა თაფლოვანითა: `დაღათუ ბევრეული ოქროისა და ვერცხლისაი მომცენ მე, გინა თუ ტანჯვითა და გვემითა განმიკითხონ მე, ვერ განმაშორონ მე სიყვარულსა ყლისა შენისასა. მითხარ, რაი არს სახელი შენი?. და მან მიუგო მას: `ჯუმბერ!. ხოლო მას მცირესა ჟამსა შინა ლანა მოტყნა ზურაბმა, შორენა მოტყნა მიხეილმა, მირანდა მოტყნა ნუგზარმა, გვანცა მოტყნა თორნიკემ, ნატალია მოტყნა მიხეილმანვე, კლარა მოტყნა ბიძინამ, ვიოლეტა მოტყნა ვანომ, ციალა მოტყნა ჯუმბერმა და ცოლად შეირთო, შორენავე მოტყნა გივიმ, ნესტანი მოტყნა თორნიკემ. და იყო დღეი ხუთშაბათი, როცა ხატიამ, ციალას დამ, და ჯუმბერმა ამოიმარტოხელეს ერთმანეთი და ჰრქვა მას ჯუმბერ: `მე თავსა ჩემსა ზედა ვერ თავისუფალ ვარ, ვინაითგან გარდარეული სიყვარული აქვს შენდა მომართ ასპიტსა ჩემსა. და აწ არაი უწყი, რაი ვყო. ხოლო შვენებამოჭარბებულმა ხატიამ მიუგო: `ხელთა შენთა ვარ!. და აღიზახნეს ორთავე და მიეტევნეს ურთიერთას და კეთილად იტყნაურეს. მაშინ აღაგზნო შურმან გული ვიოლეტასი, პოვა ჟამი მარჯვე, ოდესცა ციალა და ხატია შორს იყვნენ, და ჰრქვა ჯუმბერს: `არა გყავსა ძმობილი ვინმე პირტიტველი, რამეთუ ვწაფო?. ხოლო ჯუმბერ მორცხვად მიუგებდა: `არა ერთი და არა ორი. და აღივსო ვიოლეტა ნეტარებითა და ილოცვიდა და როკავდა, ვითარცა ბალღი. და წარადგინა ჯუმბერ წინაშე მისსა ძმობილი თვისი ჯემალ, და მყისვე განმარტოვდნენ ვიოლეტა და ჯემალ და მოტყნა ჯემალმან ვიოლეტა. და შემდგომ ამისა წარუდგინა ჯუმბერმან სიდედრს პაატა, მეორე ძმობილი თვისი, და მოტყნა პაატამ ვიოლეტა. და შემდგომ ამისა წარუდგინა ჯუმბერმან სიდედრს ლადო, მესამე ძმობილი თვისი, და მოტყნა ლადომ ვიოლეტა. და შემდგომად სამისა დღისა ჯიმშერის დაჩაზედ იხილა ლადომ მირანდა და წადიერებაი გულისა მისისაი აღავსო უფალმან, და ეძიებდა ადგილსა და დროსა კრძალულსა, რათა მოტყნას იგი. ხოლო იგივეს ლამობდა გული ჯემალისი. და ჰყვეს მათ თათბირი და პოვეს სახლაკი ერთი ჩრდილოით კერძო, მცირე და ბნელი, და მუნ შეიყვანეს მირანდა და ერთობლივი ძალებით მოტყნეს. მასვე ჟამსა შინა ჯიმშერმან მოტყნა ნათია და გარებიძაშვილი მისი ლელა. ხოლო შალვამ, ნათიას ქმარმან, მოტყნა ლუიზა. და რა იხილა არჩილმან, ჯიმშერის ძემან, ქალიშვილი შალვასი ინგა და სცნა ტანსა მისსა ზომიერსა გრემანობა, თვალთა და ღაწვთა სპეტაკთა ზედა ვარდებრივ ფეროვნობა, მორცხვივ ხედვა, ლაღი მიმოხედვა, ტკბილი პირი, მხიარული და ლიზღიანი სიტყვის სინარნარე და ზრახვისა უჩუკნობა, მყის აღეგზნო და არცა სახელსა არცხვინა, არცა ინგას ფარული დასტური აუქმა თვისსა ზედა, არამედ საქებელთა ზედა შერთო თავი და მოტყნა და იყო ესე ტყვნაი საკვირველი და უცნაური ფრიად. და გარდაირია ინგა და აუწყა ნეტარებისა და განცხრომისა თვისისა გამო მთელსა სადაქალოსა თვისსა, და ურიცხვ ნაკადად ედინებოდნენ არჩილისკენ დაქალნი მისნი, და მსწრაფლ შთაბრიალდა არჩილი, ვითარცა არწივი, გარნა არა დააბნივნა ისინი, ვითარცა კაკაბნი, არამედ სახელოვნად მოტყნა. ხოლო იყვნენ მოტყნულთა შორის ელისო, ნაირა, ციცინო, მედეა, ქალიშვილი მიხეილისა სახელად შუქია, იამზე, ლატავრა, ნანული, ესმა, ძმისშვილი ნესტანისა ინეზა, და ქეთევან, და ფაცია, და სხვანიცა და სხვანიცა მრავლად. ხოლო ნუგზარმან მოტყნა ნესტანი. პაატამ მოტყნა ლუიზა. მიხეილმა მოტყნა თედო, ძმაი ლელასი. ზურაბმა მოტყნა ნატალია. ლადომ მოტყნა ნუნუ. ჯუმბერმა მოტყნა ინეზა. ხოლო ინეზა აგრეთვე მოტყნეს ვანომ, შალვამ და შალვას დეიდაშვილმა ელიზბარმა. ელიზბარმავე მოტყნა ცოტნე, ძმაი ლონდასი. ხოლო არა დარწყულდა მირანდა ოდენ ლადოთი და ჯემალითი, არამედ ეძიებდა სიყვარულსა ახალსა და იარებოდა კურტუმომოძრავი, და არა დაახანეს და მოტყნეს იგი ზურაბმა, მიხეილმა, ჯუმბერმა, ლუიზას ნათლულმა კოტემ, მიხეილის მძღოლმა ფირუზმა, იამზეს კლასელმა უჩამ. და დღესა ერთსა შინა სული მისი მოიცვა შფოთმა, და თქვა: `ბრიყვი არს დედაკაცი იგი თურაშაულის პატრონი, რომელმან გარე-გარე ეძიოს პანტა. და მყის უკუიქცა, მიისწრაფა და მივიდა ვანოსთან, ხოლო ვითარცა ზედმიწევნით ისწავა ვანომან მიზეზი მუნ მისვლისა მისისაი, ატირდა და მოეხვია, კოცნა დაუწყო და მასვე წამსა თანადაიწვინა და გულისა ნება ქმნა. ხოლო მირანდა ფალოსსა მისსა ეხვეოდა და სისხლისა ცრემლითა ასოვლებდა და სიკვდილსა ინატრიდა და უმისოდ არდარჩომისათვის ეუბნებოდა. ხოლო მას ჟამსა შინა აღიზარდა შვილი მირანდასი ოთარ და დადგა ასაკსა მამაკაცობისასა და მი-და-მო-იხედა და თვალი ჰკიდა ნინოს, ულამაზეს ასულს გივისას, და კარგად მაგრად დაება მიჯნურობისა ბადესა და გახდა უიმედოდ გულგატეხილი და გულწყლული. რა თორნიკემან თავისი მხოლოდშობილი ძის ეგევითარი ჭმუნვა იხილა, ჰკითხა მიზეზი სევდისა და დაღრეჯილობისა. ხოლო ოთარ მიუგებდა: `ვაი, მამაჩემო, ნინო არს მიზეზი ჩემი წამებისა და გულისა დადაგულისა. ბევრი იცინა ამა პასუხსა ზედა თორნიკემან, მერმე, რა გული იჯერა, უთხრა: `არა კაცი ხარა? ვითარცა შენ გინდის ქალი იგი, ეგრეცა უნდის მას ყლეი მამაკაცისაი და ვინ პოვოს შენზე მშვენიერი და ვის ჰქონდეს ყლეი შენსაზე მოუღლელი. აღსდექ და ეახლე, ვინძლო უარესად იწვის. ისმინა ოთარმან შეგონება და შეწყვიტა ჭმუნვა. ხოლო თორნიკემან საჩვენებელი თითი გაბზიკა და ერთიცა ბრძანა: `დიაცი რაზომცა ფრთხილი და გონიერი იყოს, ეგრეცა ჰამოისა კაცისა ენითა ძაბუნი იქმნების. მაშინ აღჯდა ოთარ მანქანასა ზედა თეთრსა და ეახლა ნინოს. ხოლო ნინო ზეიმობდა გულსა შიგან, რამეთუ ისიცა მისის მიჯნურობითა ვითა ცვილი დნებოდა. და მყის განმარტოვდნენ და მოუყარა მუხლი ოთარმან და ჰრქვა: `ნიადაგ ესრე ვტირ, ვითა ცისკრისა ჟამსა ვარდსა ზედან იადონი და ვითა დილასა მთათა ზედა გაზაფხულისა ღრუბელი. მე შენთა ლამაზთა თვალთაგან გულსა ასი ათასი ისარი მარჭვია და ფერხთა დაუხსნელი ემუდა მიყრია. დაკოდილსა კანჯარსა მივჰგავ, მინდორთა შიგან რა სასისხლესა წამლიანი ისარი სცემოდეს. აწ შენგან ზენაარსა ვითხოვ და შენსა მოწყალებასა ღონედ ვეძებ. მაშინ პასუხ უგო ნინომ ოთარსა და ჰრქვა: `ტანისა ჩემისა წამალი შენი ყლეა და გულისა ჩემისა მაცოცხლებელი შენთან ტყნაურია. მე მაშინღა ვჰპოებ ჩემისა ცნობისა ჭკუასა, ოდესაცა შენი ჰამო ხმა მესმის. თუმცა წელიწადია შენგან ჭირსა შიგან ვარ და სიხარულად გარდაქცევისაგან ცრემლი დამწითლებია, პირი გამყვითლებია, და ეგრეცა შენი მიჯნურობა სულთა მირჩევნია. და სულთა მებრძვის შენისა სიყვარულისაგან. არ ვეძიებ უშენოდ სიცოცხლესა და არცა უშენოდ სიხარულსა ორგაზმისმიერსა. ოდესცა ჩემი მუტელი შენისა თესლისაგან გაძღეს, თავსაცა ზედა თმა ხრმლად შემექმნების. დღისა სინათლე შენისა პირისაგან მაქვს და ღამისა სიბნელე _ შენისა თმისაგან. ჩემი მზე შენისა პირისაგან ნათობს და ჩემი მუშკი შენისა თმისაგან სურნელობს. შენისა ტანისაგან ჩემი ბროლი უტალაო და შენისა საუბრისაგან ჩემი სამოთხისა შვენება. მე ღმრთისგან დღე და ღამე ამას ვითხოვ, რომელ ერთხელ შენსა შემოხედვასა მაღირსოს. მაგას მაგარსა ყლესა შენსა თუ შევეწყალო და სიბრალული ჩემი მოიღოს, წაზიდვად ამპარტავნობა არ დაიწყოს. მოწყალე იქმენ ჩემ ზედა, ტანიცა შენვე შემოგწირო და გაისაკუთრე, თუარა სულსა თანა ტანიცა გავწირო. მაშინღა ერთად დაწვნეს და გარდასულსა ჭირსა და ჭმუნვასა და შორით ბნედის ამბავსა ერთმანეთსა უამბობდეს. საგებელი მათი ვარდისა და თვალისაგან ავსილ იყო. სიამოვნისა მოედანსა შიგან ბურთი ჩამოეგდო და ასრე მაგრად შემოეჭირა ერთმანეთისათვის, თუცა დიდსა წვიმასა მათზედა ეწვიმა, მკერდი არ დაუნამიანდებოდა. რა ნინომან ნახა ფალოსი ოთარისი, აკოცებდა, უყვავებდა და ეტყოდა: `ჰე, სვიანო ოთარის ყლეო ჩემო და სულთაცა სარჩეო! ყოველი ქალი შენგან დაიკოდების და მე დაკოდილობისაგან წყლულსა მალამისაებრ მერგები. ყლეი მკურნალი შენგან კიდე არ მინახავს. და მრავალი დღე კეთილად იტყნაურეს. და განუტევა ნინომან ოთარ მრავლითა ნიჭითა, ხოლო თვით აღდგა და დაუტევა სახლი თვისი და ეწვია ნუგზარს. და გამოვიდა იგი სიხარულით და შეიყვანა თავის თანა ღირსი ნინო, და მოტყნა, და იყოფვოდა ნინო სახლსა შინა მისსა დღეი ორიოდე, და შემდგომ ამისა გამოვიდა და იჯმნა ნუგზარისაგან, რათა წარსდგეს წინაშე არჩილისა, მუტლისა მისაცემად. და ვითარცა იწყო სლვად, მიემთხვია კაცთა მოგზაურთა, რომელნი იყვნენ არსენ, ძმობილი ფირუზისი, ელდარ, ძმობილი მისივე, და მურად, ძმაი ლატავრასი. ხოლო ამათ რა ნახეს, გაჰკვირდნენ მისსა შვენებასა და ტანისა ნაკვეთიანობასა, რომელ დიდად სატყნაუროდ შექმნილი იყო. და ჰრქვა მას ელდარმან ხმითა ამოთი და ნარნარითა: `შენ დაი და ჩვენ ძმანი შენნი. ჩვენ კაცნი პირმეტყველნი ვართ, არათუ მსგავსნი პირუტყვთა, რომელთა არა იციან მშობელი თვისი, გინა ნათესავი თვისი, გინა შობილი, გინა ახლობელი. მადლითა ღმრთისაითა უწესობაი ჩვენს შორის არა არს. და ნურც შენ გეშინის, ასულო ლამაზმანო. და ვითარ ესმნეს ესევითარნი სიტყვანი მათგან, ღმერთმან მოამშვიდა პირი ნინოსი, და ჰრქვა მან მათ: `შიშმან და ზრუნვამან შემიპყრა მე და შეშფოთნა გონებაი ჩემი და წამით-წამზე დავეცემოდი და მოვაკლდებოდი მეცნიერებისგან. აწ არა მეშინის თქვენი, არამედ ვინაობის გაგება მწადის. და აუწყებდნენ მოგზაურნი თავ-თავის სახელს, და ნინოც მიუგებდა თავის სახელს კურტუმოს ქნევითა ჰაეროვნით და მხიარულით. ხოლო მათ მოცინართა ჰრქვეს მას: `გზის პირს მაყვლოვანი ვიცით შორიახლოს, და მუნ დაპატიჟება შენი გვსურის, ძვირფასო ნინო. ხოლო ძვირფასი ნინო მცირედ შებრკოლდა, და მერე განიზრახა, და მსუბუქის რონინითა მიჰყვა. და ვითარცა ამათ მაყვალთა შინა შევიდა ღირსი ნინო, მაშინ არსენმან, ელდარმან და მურადმან მეყსეულად მიყვნეს ფალოსნი მათნი მის ზედა და სცეს იმავ ფალოსითა მოღერილსა ქედსა მისსა. და ერთსა ხანსა ასრე განერთვნენ. ხოლო ნინოსა უხაროდა და ჰმადლობდა უფალსა და იტყოდა გულსა შინა: `გმადლობ შენ, რამეთუ ღირს მყავ მე და ამ ხალხს შემყარე. მერმე განიღო თავი და უყარნა მუხლნი და აღმოიყარნა ძუძუნი, დავარდა პირსა ზედა და დადვა პირი თვისი ფალოსსა მურადისსა ზედა. და იქმნა ტყნაური დიდი, და მტყვნელთა ხელთა შიგან მახვილნი ფალოსნი იცინოდნენ ელვისაებრ, და თესლითა მათითა მდინარითა ირყწვოდა ადგილი იგი. და ოდეს დარწყულდა და საკმარისად მოიქანცა გიშრისთვალება ნინო, ჰრქვა მათ მიმართ ხმითა მისავათებულითა: `აწ გევედრებით, განმიტევეთ მე. ხოლო მათ უვარჰყვეს თხოვნა მისი, ხოლო ის აღიძრა გონებითა და ტიროდა ფრიად, ხოლო იგინი ლმობიერ იქმნნეს და განუტევეს ნინო წარსვლად საქმედ მისდა. და განეშორა იგი, განერა ხელთა მათგან და ივლტოდა, რამეთუ არა გარდაიფიქრონ მათ განტევება მისი და ხელი არა სტაცონ და არა დააყოვნონ. და ვიდოდა. და ესრეთ მიიწია იგი კარსა არჩილისასა. და რაჟამს მიიწია, ათრთოლდა და თავს ბრუ დაესხა. ხოლო რა არჩილმან სცნა მისვლა მისი, მისის სიყვარულისაგან გული აუდუღდა. ხოლო ნინოს არჩილის ხელი ხელთა ჰქონდა და მიჯნურობისგან უჭკუო უბნობდა და მისისა სიყვარულისაგან და თვით სიცივისაგანცა თრთოდა, ნარგისთათ სისხლსა ვარდსა ზედა ღვრიდა. მერმე ეხვეოდეს და აკოცებდეს ერთმანეთსა. მერმე ქვე დაწვეს და დღე და ღამე იხარებდეს, ვითა სწადდა. შვიდი დღე ეგრე დაყვეს და წარმატებით იტყნაურეს. მერმე გაიყარნენ იგი ყოველთა მიჯნურთაგან უსაყვარლესნი. დარჩა არჩილ მწარის ყოფითა და შეჭირვებითა და მდუღრისა ცრემლითა ღმერთს ევედრებოდა. ხოლო მათ დღეთა შინა კოტემ მოტყნა ციალა, ფირუზმა მოტყნა კლარა და შუქია, შალვამ მოტყნა ელისო, მურადმა მოტყნა ესმა, თენგიზმა, მძღოლმა ჯიმშერისმან, მოტყნა ლუიზა, ჯიმშერმა მოტყნა ზაირა, ცოლი თენგიზისი, უჩამ მოტყნა მედეა, პაატამ მოტყნა ნანული, გელამ, ქეთევანის ძმამან, მოტყნა ციცინო, არსენმა მოტყნა დალი, მედეას დედისდისშვილი, არსენმავე მოტყნა ლატავრა, მურადმავე მოტყნა ზეინაბ, დაი არსენისი, ლადომ მოტყნა ცოტნე, ზაზამაც მოტყნა ცოტნე, ჯუმბერმა მოტყნა ფაცია, ბიძინამ მოტყნა იამზე, ზურაბმა მოტყნა ნაირა, გივიმ მოტყნა ლანა, ვანომ მოტყნა ნატალია, ელიზბარმა მოტყნა შორენა, ელიზბარმავე მოტყნა ნიკა, ჯიმშერის ნათლული, გელამვე მოტყნა ინგა, როინმა, გივის მეზობელმან, მოტყნა ინეზა, მიხეილმა მოტყნა ნათია, მიხეილმავე მოტყნა მათიკო, მეზობელი თვისი, ნუგზარმა მოტყნა შუქია, გაიოზმა, ზაზას მეზობელმა, მოტყნა ლონდა. ხოლო მურმან, თანაკლასელი შუქიასი, რომელი ხშირად იარებოდა შუქიასას, მოიხიბლა ერთი კეთილქმნული მეზობლითა შუქიაისითა, რომლისა სახელად იყო რუსუდან. და ჰრქვა მურმანმან თანაკლასელსა თვისსა: `მომატყნევინე გოგო იგი. ხოლო შუქიამ მიუგო: `ჰე, გონებადაბნელებულო, ჯერეთ მე მომტყან, მასპინძელი შენი, და მერეღა ეძიე მეზობელი გინა ასერგასი. და მყის მოტყნა მურმანმან შუქია და არცთუ ურიგოდ. და ეახლა შუქია დღესა ერთსა შესაფერსა შინა რუსუდანს და ჰყო ბაასი მურმანის გამო და ესრე უბნობდა: `კაცი არს მურმან სრული ყოვლითა სიკეთითა სულისა და ხორცთასა, სავსე სიბრძნითა და გონიერებითა, განმზრახი, სვიანი და ფრთხილი, თანააღზრდილი აღმზრდელი პატრონისა და თანაგანმკაფელი ყოველთა გზათა, საქმეთა და ღვაწლთა მისთა. ხოლო ყლეი მისი არს დაუცხრომელ და ტყნაური მისი მოცული იდუმალებითა ფრიად. ხოლო რუსუდანმან ცუდად როდი განბჭო, არამედ წარსთქვა: `მნებავს. მაშინ აფრინა შუქიამ ტელეფონოგრამა მურმანთანა და ამცნო სანატრელი დასტური რუსუდანისი. და მეყსეულად ივლტოდა მურმან რუსუდანისკენ. ასრე ფიცხლად წავიდა, რომელ მტვერსა მისსა ნიავი ვერ მიეწევოდა. რუსუდან მიელოდა, თვალი და ყური მისი გზისაკენ ჰქონდა. ანაზდად მტვერი გამოჩნდა, გამოვიდა მურმან მტვერისაგან, გახელებულ იყო, რომელ სიკუშტითა ავსა კარგისაგან ვერ გამოარჩევდა. ვითარცა მგელი სისხლითა აღმოსვრილი და ვითარცა ლომი განძვინვარებული მოიზახდა და ვნების სიჭარბითა იდორბლებოდა. ხოლო რუსუდან და შუქია შეპყრობილნი შიშითა და საკვირველებითა მოეგებნენ. ხოლო მურმანმან არა სალამი თქვა, არცა გამარჯობა, არამედ მსწრაფლ სტაცა ხელი რუსუდანსა და გააქანა და განმარტოვდნენ, და მრავალგზის მოტყნა. და მერე იყო, რუსუდანი რომ მოტყნა აგრეთვე ფირუზმან, აგრეთვე გელამ, აგრეთვე მურადმან. და მოტყნა შუქია თენგიზმა. ზაირა მოტყნა მიხეილმა. მათიკო მოტყნა გაიოზმა. ელისო მოტყნა როინმა. ნაირა მოტყნა უჩამ. ციცინო მოტყნა თენგიზმა. მედეა მოტყნა არსენმა. დალი მოტყნა კოტემ. იამზე მოტყნა ჯემალმა. ლანა მოტყნა ლადომ. ნატალია მოტყნა პაატამ. ლატავრა მოტყნა შალვამ. ფაცია მოტყნა გიამ, ციცინოს ძმამ. ნესტანი მოტყნა ტარიელმა, ზაზას მეზობელმა. ინეზა მოტყნა გოჩამ, ბიძინას მეზობელმა. ნინო მოტყნა მალხაზმა, ჯიმშერის მეზობელმა. მალხაზმავე მოტყნა ლუიზა. გოჩამვე მოტყნა ელისო. ელდარმა მოტყნა კლარა. ბესიკმა, შალვას მეზობელმა, მოტყნა თედო. თედომ მოტყნა ვიაჩესლავი, ზაზას ძმა. ზაზამ მოტყნა ენრიკო, ნათიას ძმა. მალხაზმა მოტყნა ზაირა. ზაირავე მოტყნა თენგიზმა. ჯიმშერმა მოტყნა ბორენა, მეზობელი თვისი. თორნიკემ მოტყნა ზაურ, ძმა გვანცასი. ჯემალმა მოტყნა ციალა და პაატამაც მოტყნა ციალა და ლადომაც მოტყნა ციალა. მიხეილმა მოტყნა სალომე, მეზობელი თორნიკესი. ელიზბარმა მოტყნა ინგა. შალვამ მოტყნა ქეთევან. მალხაზმა მოტყნა ბორენა. გაიოზმა მოტყნა ინეზა. ბესიკმა მოტყნა ლონდა. ზაზამ მოტყნა მარეხ, დაი ბესიკისი. ჯუმბერმა მოტყნა მათიკო. მიხეილმა მოტყნა ხატია. გივიმ მოტყნა შუქია. კოტემ მოტყნა გუგა, კლასელი ესმასი. ზაურმა მოტყნა თორნიკე. ბიძინამაც მოტყნა თორნიკე. მურადმა მოტყნა მირანდა. როინმა მოტყნა ნანული. გიამ მოტყნა იამზე. ბონდომ, უჩას ძმამ, მოტყნა ვიოლეტა. და არა ჰრულოდა ჯაბასა, ვიოლეტას ქმარყოფილსა, არამედ გარდამოიფრინვა თებერვალსა ათოთხმეტსა და უცნაურად დაესხა ზედა ციცინოსა და მოტყნა. მერმე არა დაახანა და მოტყნა ელისოი. მოტყნა ლუიზაი. მოტყნა ციალაი და წარემართა ნათიასად და ვითარცა მიიწია და შევიდა წინაშე ნათიასა, მყის განიძარცვა ნათიამან სამოსელი და შეიბა მკლავნი ჯაბასი, და მოტყნა ჯაბამ ნათიაი ამოდ. მერმე წარვიდა და ოთახსა ერთსა შინა შეჰყარა ერთად კლარა, შუქია, ნესტანი და ნინო, და შეიჭრა მყისვე ბრძოლად მათდა შეწევნითა თვისისა ფალოსისა, და ვითა ლომი შეუზახებდა ხმითა მაღლითა და ვითა გრიგალი მი-და-მო იქცეოდა, და ჰყო მან ტყნაური საკვირველი, და იქმნა სიხარული დიდი მას დღესა შინა. ხოლო ღამესა მას გამოუჩნდა მარიამს, დასა ნინოსას უმრწემესსა, ძილსა შინა გივი და ჰრქვა: `წარვედ სახლად ამირანისა და უქადაგე ცხოვრებაი და ტყნაურებაი ჩვენისა წესისაებრ! და ჰპოო შენ მადლი წინაშე მამისა შენისა. და მე ვიყო მფარველი და ფეხის ამპყრობელი შენი. ხოლო იგი ეტყოდა შეძრწუნებული: `ვითარ შესაძლებელ არს ეგე ჩემ მიერ? რამეთუ მე ქალწული ვარ და უსწავლელი. ანუ რაი იყოს სასწაულად საქმისა ამის? მაშინ გივიმან შექმნა ფალოსი და მისცა ხელთა ღირსსა მარიამს და ჰრქვა: `ესე იყოს მცველი შენი და ამით სძლო ყოველთა წინააღმდეგომთა შენთა. ესე რაი იხილა, განიღვიძა და აქვნდა ფალოსი იგი ხელთა მისთა. ხოლო წვა მის გვერდით გივი და ძილითა ტკბილითა ეძინა. და ხვალისა დღე მზისა აღმოსვლასა მყუდროდ განვიდეს ადგილსა მითითებულსა. და რა იხილა ამირანმა ქალწული მარიამ, მყის აუწყა ოჯახობასა თვისსა და შეიწვიეს იგი სახლსა შინა. და ეტყოდა ამირან: `სიხარულითა მრავლითა განვახვნეთ საუნჯენი ხორცთა და ხორცთა ჩვენთანი და მხიარულითა ყლეებითა და მოკისკისე მუტლებითა გაქებდეთ შენ. მაშინ აუწყა მარიამმა მიზეზი თვისი სტუმრობისა და თავი ჩამოაგდო და ზე აღარა აიხედა სირცხვილისაგან და ყელსა იგრეხდა, ვითა დაკოდილი გველი. ხოლო ამირან მიუგებდა: `შენცა დასთხიე სისხლი თვისი სიყვარულისა ჩვენისათვის. ხოლო გურამმან, ამირანის ძემან, რა ცნა მარიამის ქალწულობა, უჭკუოდ შეიქმნა და ისწრაფა დაუთმობლად მისისა მოხელებისათვის და ეძებდა ყოველსა ღონესა, თუ ვით პირველმა მოტყნას იგი. ხოლო რევაზ, ძმაი გურამისი, გულხელდაკრეფილ როდი იყო, არამედ გამოენთო აღტყინებული იმავ სურვილითა. გარნა ყველას ამირანმა სძლია სიტყვითა მართლითა: `პატივი ეცით მშობელსა თქვენსა. და მოტყნა ამირანმან მარიამ და განაქალწულა. და რაღა განვავრცოთ, მოტყნა გურამმან თეონა, ცოლი რევაზისი. რევაზმან მოტყნა ცოლი გურამისი, მაყვალა. მერმე ამირანმან მოტყნა მაყვალა. მერმე გურამმან მოტყნა მარიამ. ამირანმან მოტყნა თეონა. რევაზმან მოტყნა მარიამ. ამირანმან მოტყნა მასვე დღესა შინა ნესტან და შეირგო რამეთუ კეთილ. გივიმან მოტყნა ანგელინა, ცოლი ამირანისი. მოტყნა გურამმან ნინო. მოტყნა რევაზმანაც ნინო. მაშინ მიუჩოჩდა და მოტყნა გივიმან გურანდა, ქალიშვილი ამირანისი. მოტყნა ინეზა ამირანმან. ხოლო გივიმან მოტყნა მაყვალა. რევაზმან მოტყნა ინეზა. რევაზმანვე მოტყნა ნესტან. ხოლო გივიმან მოტყნა თეონა და ერთობ აამა. მაშინ გურამმან შეჰყარა ერთად ნესტან და ინეზა და მოტყნა. მერმე მარიამმან უხმო როინს და როინმან მოტყნა მარიამ. ხოლო მერი, ცოლი როინისი, მოტყნა ამირანმან. ამირანმანვე მოტყნა ირინე, ქალიშვილი როინისი. ავთანდილმან, ქმარმან ირინესმან, მოტყნა ნინო. ათანდილმანვე მოტყნა თეონა. რევაზმან მოტყნა ირინე. გურამმან მოტყნა მერი. როინმან მოტყნა ნესტან. გივიმან მოტყნა მერი. როინმან მოტყნა თეონა. გურამმან მოტყნა ირინე. როინმან მოტყნა ანგელინა. ხოლო სმენოდა ანგელინას არჩილის ფალოსის ქებაი და დიდებაი, და ეძია იგი და ჰპოვა და მიუდგა და მოტყნა არჩილმან ანგელინა წარჩინებით, ვითარცა სჩვეოდა. ხოლო ავთანდილმან ტყვნა უყო თეონას. რევაზმან მოტყნა მერი. როინმან მოტყნა მაყვალა. ავთანდილმან მოტყნა მარიამ. ავთანდილმანვე მოტყნა ანგელინა და ესტუმრა ნესტანს და აღმოიყარნა ყვერ-ფალოსი და რქვა მას: `შეიწყნარეთ კარავსა გვამისა თქვენისასა და სავანე განუმზადეთ, რამეთუ ყლესა ჩემსა ჰნებავს დამკვიდრებად მუტელსა შინა და ძუძუ-გულსა შინა თქვენთა. მაშინ გამოსცა ნესტანმან სულნელებაი მოუთხრობელი და აღაპყრნა ფეხნი ზეცად, და ტყნაურობდნენ იგინი სიხარულითა და მადლობითა ღმრთისაითა. ხოლო არა განძღა ავთანდილ და წყობილითა სიტყვითა ესიტყვებოდა ნესტანს: `რამეთუ ყლესა გული უთქვამს მუტლისათვის და მუტელსა ყლისათვის და ესე მხდომნი არიან ურთიერთას, ამისთვისცა ქრისტემან უბრძანა პეტრე მოციქულსა _ არა თუ შვიდგზის ოდენ მოტყნა ქალი დღესა შინა, არამედ სამეოცდაათჯერ შვიდგზისო. ხოლო რა მისი ასეთი ფალავნობა ნახა, გარდაირია ნესტან და მისსა ფალოსსა ზედა შველივითა ხტოდა. და ასრე ილხინეს რამოდენიმე დღე და ღამე. და ნესტანიცა ჰბაძავდა და წყობილსიტყვაობდა: `ვითარცა წინასწარმეტყველი იტყვის _ ტკბილ არიან სასასა ჩემსა ყლე და ყვერნი შენნი უფროის თაფლისა პირსა ჩემსა. მერმე დაემშვიდობნენ ერთმანეთსა და ეძიებდნენ გზასა თავ-თავისსა. მიუდგა ნესტან თორნიკესა და კიდევ ერთხელ მოტყნა მან იგი. მერმე შესთავაზა ტყნაურხელოვნებაი ვანოსი. ხოლო ინებებდა ნესტან ამოდ ღიმილსა და მიუგებდა: `არა ერთგზის გასინჯულ მაქვის და არა ერთგზის შემრგებია. უმჯობეს არს, სიმაგრესა და ძალოვანებასა ოთარისასა მაგემებდე. მას ჟამსა იყო ოთარ წლისა ათთვრამეტისა. და იყო იგი უმაღლეს კაცთა მის ჟამისათა და უშვენიერეს სახითა და ძლიერი ძალითა. და უხმო მას თორნიკემან და ამცნო გულის წადილი ნესტანისი. ხოლო ოთარ თავის გულსა შინ ჰკვირობდა: `დაყლევებულა მამაჩემი. დედად მერგების ასაკითა დედაკაცი ეგე. სცნა თორნიკემან ფიქრი მისი და ჰრქვა: `ბრიყვო, არა პირველ ხარ და არა უკანასკნელ!. და განამარტოვა თორნიკემან ოთარ და ნესტან და თავად გაშპა. რა ნესტანმან კრძალულებაი ოთარისა ნახა, მყის გამოსცა სულნელებაი მოუთხრობელი და ჰრქვა მას პირითა მხიარულითა: `ჰბაძევდ ჭინჭველასა, მედგარო, და იქმენ მუშაკ მსგავს მისა, ვითარცა-იგი მან თვისსა უდიდესსა მარცვალსა მას იფქლისასა შებმა უყვის გულმოდგინედ, ვიდრემდის აღიღის და წარიღის საზრდელად თვისა. ხოლო მან: `მეცა გულსმოდგინე ვარ აღებად უძლიერესსა ჩემსა. და გარდახტა ოთარ და განაშიშვლა და ჰქმნეს მათ ტყნაურებაი ეგევითარი, რომე ხმათა მათ მიერ გამოცემულთა მომსმენელსა ეგონებოდის, აღდგეს ქარნი ძლიერნი და იქმნნეს ქუხილნი სასტიკნი და ხმანი საზარელნი და მეხისტეხანი შესაძრწუნებელნი. ხოლო ნატყნაურევსა ზედა ასრე უბნობდა ოთარ ნესტანის მიმართ: `ჰე, ვარდო, მოცინარედ მოტყნაურევ, მიწყითმცა ფეხნაღპყრობილ გნახე! რათგან სიბერისა ჟამსა ასეთი ყლისა წამღებელი ხარ, ნეტარ სიყრმისა ჟამსა ვითარი ყოფილ ხარ? რათგან ვარდისაებრ ნახევარ დამჭნარი ესეთი ხარ, წინას მტყვნელთა შენთა სიცოცხლე ანუ გონება ვით ჰქონებია! იმედი მაქვს, შენსა ასაკსა შინა ესეთივე იქნების ნინო. აწ რათგან გული დამიბნელე და გარდამრიე, ბარე შენისა გვარისაგან ანუ კიდეგან მიქმ. ასული შენი შემრთე. მერმე კვლავ იტყნაურეს და დათქვეს ჟამი ნინოს ხელის სათხოვნელად სტუმრობისა და გაიყარნენ. ხოლო მათ დღეთა შინა ავთანდილმან მოტყნა მარეხ. ტარიელმან მოტყნა ლონდა. ბესიკმან მოტყნა ნათია. მალხაზმან მოტყნა ციალა. თედომან მოტყნა თორნიკე. ბონდომან მოტყნა შუქია. გოჩამან მოტყნა ხატია. ელდარმან მოტყნა ფაცია. გიამან მოტყნა მაყვალა. ფირუზმან მოტყნა ესმა. ლადომან მოტყნა კლარა. მურმანმან მოტყნა გვანცა. ელგუჯამ, ინეზას ძმამან, მოტყნა ნინო. კოტემ მოტყნა ინგა. გუგამან მოტყნა სოსო, კლასელი ნანულისი. რევაზმან მოტყნა მედეა. ვანომ მოტყნა დალი. გაიოზმა მოტყნა თეონა. გელამ მოტყნა ფაცია. უჩამაც მოტყნა ფაცია. ნოდარმა, ამირანის მეზობელმა, მოტყნა ანგელინა. გურამმა მოტყნა ნაირა. პაატამ მოტყნა ფატი, დაი ფაციასი. ნუგზარმა მოტყნა ნინელი, ცოლი მურადისი. კოტემაც მოტყნა ნინელი. პეტრემ, ნანულის ქმარყოფილმა, მოტყნა ინგა. ტარიელმა მოტყნა ლამარა, მეზობელი კარისაი თვისი. ზაზამაც მოტყნა ლამარა. გრიგოლმა, გივის მეზობელმა, მოტყნა მერი. როინმა მოტყნა ლიდა, ცოლი გრიგოლისი. ელგუჯამ მოტყნა ირმა, ქალიშვილი როინისი. მამუკამ, ინგას კლასელმა, მოტყნა და ცოლად შეირთო ნანა, მეზობელი ესმასი. ბიჭიკომ, ჯემალის ძმამ, მოტყნა ციური, შორენას ნათლია. გოგიმ, მიხეილის ძმამ, მოტყნა კლარა. ნიკამ მოტყნა ნანა. ოლეგმა, ელისოს ქმარმა, მოტყნა ლია, ამირანის დაი. ზაურმა მოტყნა შიო, კლასელი ნიკასი. ბონდომ მოტყნა გვანცა. თედომ მოტყნა შიო. ზურაბმა მოტყნა მერი. ავთანდილმა მოტყნა ნუნუ. პეტრემ მოტყნა ქეთევან. მამუკამ მოტყნა ნინო. მერაბმა, ძმამ ელიზბარისა, მოტყნა ლელა. გოგიმ მოტყნა შუქია. გივიმ მოტყნა ენრიკო. კოტემ მოტყნა ლუიზა. ბიჭიკომ მოტყნა ლანა. ირაკლიმ, ზაზას ძმამ, მოტყნა ლუიზა. ტარიელმა მოტყნა ასმათ, დაი ნესტანისი. ნოდარმა მოტყნა თეონა. შალვამ მოტყნა გვანცა. თამაზმა, ბიძინას ბიძაშვილმა, მოტყნა ბელა, შალვას დეიდაშვილი. გრიგოლმა მოტყნა მათიკო. მამუკამ მოტყნა სალომე. გიამ მოტყნა ინგა. უჩამ მოტყნა ფატი. ხოლო მას ჟამსა შინა ინება ლევან, მეზობელმან ნატალიასი, რათა იძიოს ყოვლით კერძო ქალი ქმნულკეთილი, რათა შეირთოს იგი ცოლად. და წარგზავნა ყოვლით კერძო მაძიებელნი და ფოტოგრაფნი, რათა სადაცა ჰპოვებდენ ქალსა ქმნულკეთილსა, ფოტოსურათისა მიერ აუწყონ მას. ხოლო ერთკერძონი იგი მიიწივნეს რაი გივის უბნად, ეუწყა ნინოსათვის სიკეთე და შვენიერებაი პირისა მისისაი. და ვითარცა იხილეს, ჩაასურათეს იგი და წარგზავნეს წინაშე ლევანისა. და ვითარცა იხილა ფოტოსურათი იგი, აღეგზნა სიყვარულითა მისითა და მსწრაფლ წარავლინნა მანქანანი და უბრძანა, რათა აუწყონ მშობელთა ნინოსათა ნებაი მისი. ხოლო რა მაცნენი სასტიკითა უვარითა უკუ შემოიქცნენ, განრისხდა ლევან უფრიადეს. და მყის აღისრბოლა, ვითარცა არწივმან, და მიუფრინდა და მიართო ნინოს ძღვენი და ტურფა შესამოსელი ურიცხვი, და ტრფიალებითა აღგზნებული ჰლიქნიდა მას, რათა იქმნეს იგი ცოლად მისსა. ხოლო რა ნინომან ნახა ეგზომი თვალ-მარგალიტი, ოქრო და ეგზომ მრავლად კიდებულნი აქლემნი და ჯორნი ლარითა, მთრვალისაებრ ცნობა წაუვიდა და დაავიწყდა ოთარიცა და დღეცა ხელისა სათხოვნელად მისი მოსვლისა. ხოლო თვისი ხელი მყის დასდვა ლევანისა ფალოსსა ზედა და მერმე შეახო მუტელსა თვისსა და სთქვა: `მე ცოლი და შენ ქმარი!. და წარიყვანა ლევანმან ნინო და მივიდნენ შინა და შემოიფხრიწეს სამოსელი და თავდავიწყებულსა ტყნაურსა მიეცემოდიან. ხოლო რა ოთარმან ესე ამბავი გაიგო, შეძრწუნდა და გამოადინნა ცრემლნი. და ნესტანიცა ცრემლითა ილტობოდეს. ხოლო მათ დღეთა შინა ბელა მოტყნა ბესიკმა. გვანცა მოტყნა ფირუზმა. ნესტან მოტყნა ნოდარმა. ლუიზა მოტყნა ბონდომ. ესმა მოტყნა ზაურმა. ფატი მოტყნა ტარიელმა. ნაირა მოტყნა გაიოზმა. ბორენა მოტყნა ამირანმა. მანანა, დედა ლევანისი, მოტყნა გივიმ. ხატია მოტყნა ოლეგმა. შუქია მოტყნა მერაბმა. მათიკო მოტყნა ნიკამ. ნიკა მოტყნა ზაურმა. ირინე მოტყნა ირაკლიმ. მირანდა მოტყნა გოგიმ. ნუნუ მოტყნა გოჩამ. ქეთევან მოტყნა ელგუჯამ. ნანა მოტყნა ბეჟანმა, ძმამან ესმასმან. მერი მოტყნა თამაზმა. ნატალია მოტყნა ბადრიმ, ლევანის ძმამ. ლალი, მამიდაშვილი სალომესი, მოტყნა ანდრომ, ვანოს ბიძაშვილმა. სალომე მოტყნა გიამ. ასმათ მოტყნა აკაკიმ, მამამ ლევანისამან. ლატავრა მოტყნა ჯუმბერმა. ნინელი მოტყნა პეტრემ. კლარა მოტყნა ილიამ, მალხაზის ძმამ. ციცინო მოტყნა ლადომ. მარიამ მოტყნა ჯიმშერმა. ლამარა მოტყნა პაატამ. ნონა, დაი პაატასი, მოტყნა ზაზამ. ხოლო რა ლევან ხანი დაჰყო ნინოსა თანა და ტყვნაი მისი მოეწყინა, მიჰყო ხელი თრობას. და მოიწყინა ნინომაცა. დაჭნა ვარდიცა მათისა სიხარულისა, მათისა სიყვარულისა ქარი დადგა, მათი ნავი _ უტაროსობითა. რა სიყვარულისა მათისა მშვილდი გატყდა, მიჯნურობისა მათისა ისარიცა დაილეწა, მათისა სიხარულისა სამოსელსა ალმასიცა დაუძველდა, მათისა სიამოვნისა წყარო დაშრა. ხოლო ცდა როდი დააკლო ნინომ. მრავალჯერ დადგა იგი წინაშე ლევანისა და გამოსცემდა ბრწყინვალებასა და ფრიადსა სულნელებასა, გარნა უძრავქმნილ იყო ფალოსი ლევანისაი და ეშმაკისაგან დახრილ. მაშინ თქვა ნინომ გულსა შინა: `ყლე რა მართლად არა დანერგულ იყოს, სიმრუდე მაშინვე აჩნია. რა ყლესა ზედა ნაყოფი ცოტა გამოვიდოდეს, გაზაფხულ მისსა აყვავებასა ზედა გამოჩნდების. და ცრემლით გარე განვიდა და იჯმნა ლევანისაგან და დაუბრუნდა სახლსა მშობლიურსა და მოეგებებოდა ნესტან შიშნაცემი და მწუხარე ფრიად. ხოლო ნინო მიუგებდა: `მიაგოს მას უფალმან, ვითარ მან უჟამოდ ნაყოფნი ჩემნი მოისთვალნა და სანთელი ჩემი დაშრიტა და ყვავილი ჩემი დააჭნო, შვენიერებაი სიკეთისა ჩემისაი დააბნელა და დიდებაი ჩემი დაამდაბლა. და ღმერთმან საჯოს მის შორის და ჩემს შორის. ხოლო მას ჟამსა შინა ოთარის ფალოსი საგონებლისა ცეცხლითა იწვოდა და ვერ დაიდგმიდა ადგილსა. და რა ამბავი ნინოს ლტოლვისაი სცნა, აღჯდა მანქანასა თვისსა და მიისწრაფა და მივიდა და უხმო. ხოლო ნინო შინა არა დახვდა, რამეთუ წასულ იყო სატყნაუროდ გრიგოლთანა. არამედ ფალოსისუზომოთმოყვარეი ნესტან მოეგება და ჯეროვნად პატივ სცა და მრავლითა ტყნაურითა მოამშვიდა. მერმე ტკბილითა მუსაიფითა თავს შეიქცევდნენ და ნინოს მოელოდნენ. მერმე მოვიდა სანატრელი. ოთარმან რა იხილა, ზე აიჭრა. ხოლო ნინო ნამეტნავის გულისა ტკივილის და მწარეს ცეცხლის დებისაგან ათრთოლდა ხის ფურცელივითა, დაბნდა. და რაღა ბევრი ვთქუა. ნესტანმან დაუტევა ოთახი იგი. ხოლო ნინო და ოთარ გულისა მონაცემთაებრ მოეხვივნეს ერთმანეთსა, მოჰკოცნეს ერთმანეთი და მყის ერთი ჯერი იტყნაურეს. მერმე საჭამადი და ღვინო მოიღეს. ზოგჯერ თავსა გარდანახადსა უბნობდეს, ზოგჯერ ერთმანეთსა ეხვეოდიან. მერმე ქმნეს ტყნაური საკადრისი და ფუნდამენტური. მზე და მთვარე ერთად შეიყარნეს, მუშკი და ამბარი ერთად შეიზილნეს, ვარდი, სუმბული და ნარგისი ერთად შეირია. ორთავე პირთაგან დღისაებრ განათლდა ღამე. ფრინველნი შტოთა და იადონნი ვარდისა დაუბნებითა ტყნაურულევარობასა მათსა აქებდეს, მათისა სიხარულისათვის წალკოტსა შიგან ყვავილნი მოცინარეობდის, ვარდი მათგან ითხოვდა სურნელობასა და ნარგისი _ სანდომობასა. და მათ დღეთა შინა ყოველი ხარობდა და ტყნაურობდა. მათ დღეთა შინა გივიმ მოტყნა ირინე. ჯიმშერმა მოტყნა ელისო. ზაზამ მოტყნა ნაირა. ზურაბმა მოტყნა ვიოლეტა. ჯაბამ მოტყნა ნუნუ. ბიძინამ მოტყნა ზაურ. თორნიკემ მოტყნა შუქია. მიხეილმა მოტყნა მეგი, გოგის ცოლყოფილი. ვანომ მოტყნა ირმა. ნუგზარმა მოტყნა ლატავრა. ჯუმბერმა მოტყნა ესმა. დავითმა, ლუიზას მეორე ნათლულმა, მოტყნა ხატია. ნუგზარმა მოტყნა ციცინო. ჯუმბერმა მოტყნა გვანცა. გიამაც მოტყნა გვანცა. ჯემალმა მოტყნა ზეინაბ. პაატამ მოტყნა ლელა. ელიზბარმა მოტყნა თეა, ცოლი მერაბისი. ლადომ მოტყნა მათიკო. შალვამ მოტყნა ბორენა. შოთამ, რუსუდანის ძმამ, მოტყნა იამზე. შალვამ მოტყნა თამარ, დაი შუქიასი. კოტემ მოტყნა ზაირა. ფირუზმა მოტყნა მაია, მიხეილის მეზობელი. უჩამ მოტყნა ქეთევან. ანდრომ მოტყნა ნინო. არსენმა მოტყნა ბელა. ელდარმაც მოტყნა ბელა. მურადმა მოტყნა თორნიკე. თენგიზმა მოტყნა სოფიო, ძმისშვილი თვისი. გელამ მოტყნა ფატი. როინმა მოტყნა სალომე. გაიოზმა მოტყნა ნუნუ. მურმანმა მოტყნა დალი. მურმანმავე მოტყნა მზია, დაი ლადოსი. ტარიელმა მოტყნა ლეილა, ვიაჩესლავის ცოლყოფილი. გოჩამ მოტყნა ლონდა. მალხაზმა მოტყნა ინეზა. ბესიკს ეწვია ალექსანდრე, ძმობილი მარეხისი. და ვითარცა ესმა მისლვაი ამის ნეტარისაი, აღდგა და მიეგება წინა ბესიკ, და თაყვანი სცა სიხარულით და ამბორს უყოფდა წადიერად ფალოსსა მისსა. და წარიყვანა სახედ თვისა და მრავალთა დღეთა განუსვენა და კეთილად იტყნაურეს მრავალთა დღეთა. თედომ მოტყნა ინგა. ბონდომ მოტყნა მაია. გურამმა მოტყნა ასმათ. რევაზმა მოტყნა ლამარა. ელგუჯამ მოტყნა გურანდა. გუგამ მოტყნა ენრიკო. მამუკამ მოტყნა ნატალია. და ასე შემდეგ და ასე შემდეგ. და მე ვითარ შემძლებელ ვარ აღწერად ყოველთა მათთა მოტყნაურეთა მოღვაწებასა, არამედ კრძალულებითა ზღვაში წუეთი ვთქუი. და ვიტყვი ამასაცა: სრულ იქმნა წამებაი მათი და შეირაცხნეს იგინი პირველთა მათ მოწამეთა თანა და მათ თანა იხარებენ სასუფეველსა ცათასა გვირგვინოსანნი წინაშე უფლისა ჩვენისა იესუ ქრისტესა, რამეთუ სიყვარული იყო ყოვლადვე მათ შორის და მათ ჭეშმარიტად მოტყნეს ერთურთი.


გამოყენებული ლიტერატურა

1. იაკობ ხუცესი,
შუშანიკის წამება
2. უცნობი ავტორი,
ევსტათი მცხეთელის წამება
3. იოვანე საბანის ძე,
ჰაბოს წამება
4. უცნობი ავტორი,
დავით და კონსტანტინეს წამება
5. უცნობი ავტორი,
ნინოს ცხოვრება
6. ჯუანშერი,
ცხოვრება ვახტანგ გორგასლისა
7. გიორგი მერჩულე,
გრიგოლ ხანძთელის ცხოვრება
8. ფახრ-ედ-დინ გორგანი,
ვისრამიანი (თარგმანი სარგის თმოგველისა)
9. უცნობი ავტორი,
მატიანე ქართლისა
10. უცნობი ავტორი,
ცხოვრება მეფეთ-მეფისა დავითისი
11. ბასილი ეზოსმოძღვარი,
ცხოვრება მეფეთ-მეფისა თამარისი
12. უცნობი ავტორი,
რუსუდანიანი
13. ზურაბ ჭუმბურიძე,
რა გქვია შენ?,
თბილისი, 1982
14. აბრაამ მოლი,
ხელოვნება და ეგმ,
მოსკოვი 1975 (რუსულ ენაზე)
15. აბრაამ მოლი,
ინფორმაციის თეორია და ესთეტიკური აღქმა,
მოსკოვი, 1966 (რუსულ ენაზე)
16. მაქს ბენზე,
ესთეტიკა,
ბადენ-ბადენი, 1965 (გერმანულ ენაზე)


სექტემბერი, 1993