გამოვედი, თებერვალმა
დახსნა ციხის კარები.
ო, ახალი ცხოვრებისკენ
ისევ მივეჩქარები.
გზაზე მხვდება მიტინგები
მუშების და ჯარების,
ეს პირველი მერცხალია
უკვე გამოდარების.

გული არ მაქვს საგულეში,
სოფლად წასვლას ვაპირობ:
ჩემი მხოლოდ ჯარებშია
საქმე საპირდაპირო.
სოფლად! სადაც კრებებია
დაღლილ ჯარისკაცების,
დუღს, გადადუღს მღელვარება,
გამწარებულ მასსების.
აი, სად დუღს მუშაობა,
ერთგული და მხურვალე,
და სად ჰპოებს მოსვენებას
მუშაობის მწყურვალე.

ჩვენთან ერთი რურუაა,
(ეხლა უკვე ფრონტზე ვარ),
დივიზიის კომიტეტის
თავმჯდომარედ გავიდა.
არ მინახავს ახალგაზრდა
ასე თავდადებული,
ალბათ გული მგზნებარე აქვს,
ცეცხლად გადანთებული.
მაგრამ ერთი დიდი ნაკლი
დამჩნევია წუთობით -
რაღაც თავის ნაწერები
თანვე მოაქვს ფუთობით.

რად მომაგონდა მწველი
აფრთოვანება ძველი,
ცხრაას თოთხმეტი წელი?
ნელი ზაფხულის ნდომა?

სული სიცოცხლის ნდომის,
ჩემი ლექსების ტომი,
შემდეგ აჩრდილი ომის
და შემოდგომის კვდომა?

სულმა წაიღო თანა
ის მშვენიერი ნანა,
სულმა გალესა დანა
ორხიდეებად რგული?

ოხვრა, ტირილი ბევრი,
განუჭვრეტელი ტევრი,
ბედის მრისხანე კევრი...
და... მოკლულია გული!

ციკლიდან „პაციფიზმი“

მიწას კვლავ ეფინება,
როგორც გზა და დროება,
იმპერიალისტური
ომის საშიშროება.
წამოვიდენ ღრუბლები,
მრისხანე და საზარი,
ილესება დანებად
რკინა უზარმაზარი,
მოაქვს სისხლის მორევი
და სიკვდილის მონება,
უძლეველი ტეხნიკის
მწარე გამოგონებას,
რათა სატანიური
ცელით მიწა ათიბოს,
რათა ასისხლებული
მხრები მოიქათიბოს,
მოსპოს, გაანადგუროს,
რაც ქურა და ძნებია,
რაც კი მრავალი წლობით
შრომას უშენებია.