“ჩანგურს სიმები გავუბი,

მოვმართე ნელა-ნელაო;

შევუხმატკბილე ერთმანეთს:

“ოდელა-დელა-დელაო!”


“თავის ჰანგებზე, თავის ხმით

წკრიალებს ერთად ყველაო,

ერთი-მეორის თანხმობით:

“ოდელა-დელა-დელაო!”


“ერთი მათგანიც რომ გაწყდეს,

მაშინვე უნდა შველაო,

რომ არ გაფუჭდეს ჩანგური:

“ოდელა-დელა-დელაო!”


“ჩანგური საქართველოა,

სიმები ჩვენ ვართ ყველაო,

სხვადასხვა კუთხის მცხოვრები:

“ოდელა-დელა-დელაო!”


“ჩვენც ხომ სიმების სისუსტემ

სინათლე დაგვიბნელაო!…

ბნელში რა სასიმღეროა:

“ოდელა-დელა-დელაო!”


“შორიდან შემოგვეპარა

მტერი, ვით ტურა-მელაო

და სულ სხვა ხმებზე გვამღერებს,

არ მოსწონს “დელა-დელაო!”


“მწერიც კი ცხოვრობს თანხმობით,

ფუტკარი… ჭიანჭველაო!…

და ჩვენ რათ ვმღერით ცალ-ცალკე:

“ოდელა-დელა-დელაო”?!


“ერთობა ჩვენთვის ტახტია,

მტრებისთვის - სახრჩობელაო!..

მტრებს “ვაი-დედა” ვაძახოთ

და ჩვენ ვთქვათ: “დელა-დელაო!”


“კმარა! ამდენმა ცრემლებმა

სიმები დამისველაო!…

ვერც ვუკრავ, ვეღარცა ვმღერი:

“ოდელა-დელა-დელაო!”

მრწამს, მარად მიწამებია
მუდმივ სიცოცხლე სულისა,
კარგისა, ქვეყნის მოყვარის,
ქვეყნის ბედისგან წყლულისა.
მრწამს, ფერფლნი კარგის გულისა
ქარმ რო გაფანტოს ხმელადა,
თითოში მაინც ენთება
ტიალ-სურვილი ცხელადა, -
ავის მჩაგრავად, კეთილის
მუდამ იქნება მცველადა;
ბეჩავის, გაჭირებულის
მომხმარედ, მეშვლად, მხსნელადა.
კარგს გულს არა ჰკლავს ბუნება,
თან დააქვს ძველის-ძველადა!

(სიმღერა)

მოფრინდა უცხო ფრინველი
და დამტრიალებს თავზედა.
არც არწივია, არც ქორი,
თუმც ორივეს ჰგავს ხმაზედა,
აბია შიბი ოქროსი
ოქროთ დაფერილს ბჯღალზედა,
მაზედ მობმული ბარათი
ალს მომიმატებს ალზედა.

შავეთით მოწერილია,
გადმოტანილი ქარისა:
„ჩემთვის ნუ სტირი, საწყალო,
ჩემი სამყოფი ჰყვავისა,
გვიმღერის ტკბილს სიმღერებსა,
შოთაც გვერდითა გვყვავისა.
ტახტზე ბრძანდება თამარი,
დილის ცისკარსა ჰგავისა.
ვახტანგს მოურჩა წყლულები,
იმედიცა აქვს ხმალისა.
დავითმა ნება აიღო
კავკასის ერთა ზავისა.
სულ გარს მარტყია გმირები
იმ გარდასრულის ჟამისა...
აქ სდგება, უფლის საბჭოში,
დადგენილება ამისა,
არჩევენ გათენებასა
კვლავ სამანდაო ღამისა.
საბრალო შენ ხარ, ბეჩავო,
თავი მოიკლა ლამისა“.