არ მინდა სიტყვა, არ მინდა სიტყვა!
როდესაც სიტყვა დაიბადება,
სამართლის ალი - როგორც ბურუსი,
ისე ირღვევა და იფანტება.
მხოლოდ თვალებით, მაგ განუსაზღვრელ
სევდის მორევში მცურავ თვალებით,
მითხარი რამე, თორემ სულს დავლევ
გამოურკვეველ ქენჯნა-წვალებით.
მე სული არ მაქვს ამქვეყნიური,
შენზე ოცნებით დაიწვა იგი,
განშორდა სოფელს და თუ კვლავ სცოცხლობს,
სცოცხლობს ისე, ვით ტრფობის ტარიგი.
და ზექვეყნიურ სიყვარულით მწვავს
გამოუთქმელი და მწარე ალი,
სადაა სიტყვა, რომ ამოაშროს
გულში ნაგრძნობი და ნაფიქრალი?

ციკლიდან „პაციფიზმი“

არ მინახავს შენი არე,
გადის ბევრი წელი.
შორი გზები მოვიარე,
კიდევ სხვა გზებს ველი.

მზე გავცვალო? მაგრამ ვისში?
არა, არა, არა...
სიხარულში მარადისში
გაწოლილა შარა!

არ მეგონა, რომ როდისმე
დასჭკნებოდა ვარდი,
მე მეგონა - მაგნოლიებს
ვერ დაგძლევდათ დარდი.

არ მეგონა თუ სიბერე
არის სინამდვილე,
მე მეგონა - მარადისი
არის სიყმაწვილე!

არ მეგონა, არ მეგონა,
არ მეგონა, გულო,
თუ ამგვარი გახდებოდი -
ცივი, უმამულო,

და ამგვარად თუ სიცოცხლის
მოკვდებოდა კონა -
არ მეგონა, სიცოცხლეო,
არა, არ მეგონა.