დავემონე კაეშანსა, სევდა მომხვდა მისთვის წამლად,

მელნად ნაღველს მოვიხმარებ, აღმოვაწებ გულსა კალმად;

ლხინის ბაღის მოსარწყავად ცრემლი მიმდის გასალამად,

ველი, სამე გამომიჩნდეს გამომყვანი დასამალმად.

სწავლა გავს წყალსა წმიდასა რუულად მომდინარესა,

რა მიხვდეს კარგსა სათესსა დროსა, ჟამსა და არესა,

აღმოაცენებს ნაყოფსა ასწილად შესაწყნარესა.

მორწყული ქვიშა ანასდად გაიდენს, გაიტარესა.

მიაგავს ჩვენი სიცოცხლე რუსთა წალკოტის წესებსა,

რა გამოჩნდება ნაყოფი, ჭია სჭამს ბევრ ათასებსა,

სისრულეშია სიცივე დაჟრის და დააკვნესებსა.

დანამწიფარსა ყინული ფოლადებრ დააკვესებსა.

მიხედე, ჟამმა რა მიყო ცრუმა და ანასდეულმა,

დასწყნარდი, ბოლო მოუღე სიჩქარით ანასდეულმა,

სიგლისპისაგან სიმკვახე ამწიფე ანასდეულმა,

აწ სვიანობა მოიღე, სიავის ა ნას დეულმა.

რადგან სჩქარობ, დავსწყნარდები, მოგითმენ და მოგიჭირვებ,

რაცა მოგყავს მოსავალი, არა რადმე გავიკვირებ,

დამადლებით დაგიმადლებ, რასაც რასმე მომიძვირებ.

სხვა ადგილი მოსახმარი მიმაჩნია, მივაშურებ.

ყრმათა ატყუებ უგბილთა, ვაჟთა სილაღით დარევ და,

შუაკაცს გამოუცდელსა ხელსა სიჯაბნით დარევ და,

მიკვირს, ბერ-კაცსა რაღა სწადს, ისიც იმათვე დარევდა!

ქვე დავრჩებით და გაცვდები, თუ იქღა ჩვენთვის დარევდა.

ცუდ უბადობით ვაშრომებ დღესა, დროსა და ჟამებსა,

რუსთა ზაფხულებრ გაივლით მოსოფლიოსა წამებსა,

რა გამყვეს, ანუ რა დამრჩეს, ვით რამე დამიამებსა?

უნაყოფოსა ვემსგავსე ხისა რისამე გვამებსა.

რა არის ზრუნვა კაცისა, დროთასა ვხედავ ქცევასა,

მიწყივ ბორბლისა ბრუნვასა, სხვადასხვა-რიგა ზევასა,

ეგებ მობრუნდეს შენთვის ცა, მორჩე ჟამისა რევასა,

მზეს შეხვდეს დია ხუთ კუთხად, მოგცემსცა მტერზედ ძლევასა.

წყალმან არა ქნას სისველე, რითღა ეწოდოს წყალია?

ცეცხლმან არ დასწვას ნივთები, სად გამოჩნდება ალია?

აგრევ სოფელმან ცქაფობა, მითხარ, რა მოსაკრძალია?

ბუნების საქმეს იქმონენ უცვლელად, დაუმალია.

სიბრძნით აღაგო ყოველი, საქმით ა განასრულითა,

წესიერებით შეამკო, საზომი განა სრულითა,

არვინ დააგდო წყალობის კარითა განასრულითა,

უსხეულონი მსახურად ზოგნი ყო, განა სრულითა.

მე შევამკევ ცა, ქვეყანა, ზღვა, მთა, ველი, ნაყოფთ გვარი,

აბრამს უხმე საყვარელად, ძედ აღგითქვი თემთა მზღვარი,

განვამდიდრე, განვამრავლე, ზეცით მოვეც ნაყოფთ ცვარი,

ნაცვლად ჩემთა სიკეთეთა აღმიმართეს საკვდად ჯვარი.

შევაძრწუნე მეგვიპტენი, რისხვით მივეც დანამწვარი,

აღვაშფოთე სასწაულით, მოუვლინე მკალი, მყვარი,

განვიყვანე ხელთა მათგან უჭირველად განაგვარი,

ნაცვლად ჩემთა სიკეთეთა აღმიმართეს საკვდად ჯვარი.

ღამე უძღვი ნათლის სვეტით, დღე ღრუბლით ვჰყავ იგ მოარი,

ზღვა განუპე, განვიყვანე, მწყურვალთ მივეც კლდისგან ღვარი,

არ განუცვდათ სამოსელი, მანანით ვქმენ გამაძღარი,

ნაცვლად...

შევიყვანე აღთქმის თემსა, დაუმკვიდრე მთა და ბარი,

სულ აღვხოცე მტერნი მათნი და დავადევ მათი ზარი,

მეფენი და წინამთქმელნი მივეც მათი გამაზარი,

ნაცვლად...

ხორცი ვისხენ ქალწულთაგან, ვიქმენ მათი შენამყვარი,

ბრმათა თვალი აღუხილე, მკელობელი მათი ვარი,

სნეულთ მივეც განკურნება, აღვადგინე მათი მკვდარი,

ნაცვლად...

კაცმან უნდა თავის საქმე ყველა ღვთითა მოივარგოს,

ამ სოფელსა ხელი ჰყაროს, იქაც ბარგი დაიბარგოს,

მოყვარეთ და ამხანაგთა თავის რიგით რამე არგოს,

სახელის ხე საჩრდილებლად წყლისა პირსა სამე დარგოს.