გაზაფხულს ია ამოდის,
სთველში ირემი ჰყვირისო, -
ეს ჩემი გული ტიალი
ისევ და ისევ სტირისო.

ღამით მინახავს მთის პირად
ბუ გულსაკლავად ჰკიოდეს;
ნეტავ, თუ კიდევ სხვასაცა
ჩემებრივ გული სტკიოდეს?!

მითამ სუყველას ბოლო აქვს,
ზღვანიც-კი დაშრებიანო;
მაშ ჩემის გულის დამჭრელნი
რატომ არ გასწყდებიანო?!

მინამ ქვეყნად გაისმოდა
„ერთობა და სიყვარული!“
ჩვენმა მცველმა ბოქაულმა
არ იცოდა სიბრალული.
მუშტით, ჯოხით და მათრახით
ხლხსა სთიბდა ბოქაული
ისე, როგორც მოსულს ყანას
კარგი ცელი მოფხაული.
მაგრამ როცა ხალხი ნახა
ყოველ მხრიდან მოზღვაული,
იძახოდა: „ძირს მთავრობა,
ნაჩალნიკი, ბოქაული,
სუდიები, მინისტრები,
ტანსაცმელით მოქარგული!“
პირში ლანძღვენ როგორც ბალღსა;
მაშინ ჩვენი ბოქაული
კრავად იქცა უვნებელად,
დადის ოთხად მოკაული.
ხალხთან ერთად „ძირსო“ ჰყვირის,
ჰფიცავს გულში მუშტის ცემით:
„თქვენ ი ძმა ვარ“, და პაგონებს
იხსენიებს კრულვით, წყევით.
წამოდგება მაღლობზედა
ამაშფოთვარ სიტყვა-რჩევით.
„თქვენთვის, ძმებო, მზად ვარ მოვკვდე,
დავიტანჯო, გავიყიდო,
ცოლ-შვილი თავს შემოგავლოთ,
ყელზე ლოდი დავიკიდო!“
ხალხიც ამბობს: „გამოკეთდა,
დრომ შეცვალა... ნამდვილია“.
ერთმა ბრძენმა ვერ იფიქრა,
ვის ნაწურთნი გაზრდილია.
საცა ხვალს ხრავს,
ძაღლი იქ ჰყეფს.
ეს ვერ იგრძნო, ვერ გაიგო,
მიტომ მოხდა, ბოქაულმა
უარესად დღეს აგვიკლო.
ხალხის პირი დაქუცმაცდა,
დანაწილდა და გაიყო,
უკან-უკან დაიხია,
სასიკვდილოდ ვინც მზად იყო.
რეაქციამ გაიმარჯვა,
ბოქაულიც გამოცოცხლდა,
სათვალთმაქცო სამოსელი
გაიხადა, გამოცოცდა.
როგორც გველი, გვეტევება,
არა გვზომავს მოსაშხამად.
დღეს გავიყეთ, თავში ვიცემთ,
ძმა რომ დაგვდევს მოსაკლავად.
ვნანობთ, მაგრამ რა იქნება!
აღარ გვიძმო, მოგვაღორა,
დღეს თვალებსვე გვიბრიალებს,
ზურგში კეტი მოგვაყოლა.
ძმად-ნაფიცი მეგობრები
წუთისოფელს მოაშრა.
გონს მოვედით, დღეს-ღა ვამბობთ:
ნუ ვენდობით ბოქაულებს,
ნურც იმათ ფიცს, ნურც საძმოდა
შემოწირულს ორ შაურებს.
სწორე უთქვამთ ცხონებულებს
მამა-პაპას საგძლად ყურის:
„ძაღლი იმის ერთგულია,
ვინაც სწურთნის, ვინც პურს უყრის“.

ხმალს ჰლესავს ბერიკაული,
დაფიქრებული ძალზედა,
ჰლესავს დიდრონი სალესით,
თან ცერს გადუსომს ფხაზედა.
დიდხანს ეკიდა კაჩხაზე,
არ გატანილა კარზედა.
შემჭვარლული აქვს ქარქაში,
მტვერი სდებია ტარზედა,
ხმალი ჟანგს შეუჭამია,
ვაჰ დედას მტრისას, რაზედა?
მოსულან ახალ-უხლები,
წამოსდგმიან თავზედა:
„ხმალს ვისზე ჰლესავ, ბიძია,
მაგრე გულმოდგინებითა?
შენ უნდა ცელსა ჰლესავდე,
ან ცულსა!“ - ჰკითხეს წყებითა.
- თქვენ ბალღები ხართ, რა იცით,
დღეში ათასჯერ სცდებითა.
კარგახანს ვლესე ისინი,
ვიქნიე ცული, ცელიცა,
დავღვარე ოფლი მრავალი,
მით მოვრწყე ტყე და ველია;
მათ სამსახურში დავლიე
წუთისოფელი მთელია.
მაინც ვერ ამოვიყვანე
უბეს პურს დანატრებულსა
ვინ მომცა ლუკმა სველია?
საკმაო ხანი ვითმინე,
მოთმენა გამომელია.
ახლა ხმალს ვლესავ გორდასა,
გალესვა იმის ჯერია;
იქნება იმან მიშველოს
და მომაშოროს მტერია.
აჭიმა ბერიკაულმა
მაღლა წარბები სქელია
და გადმოყარა თვალთაგან
ნაპერწკლის ჯგუფი ცხელია.
„მტერზე ჩვენ მივალთ ახლები,
შენ დაწევ, დაისვენეა!“
- ჰმ! თუ წინ ბერი არ მოკვდა,
ახლის სიკვდილი ძნელია! –
კვალად სთქვა ბერიკაულმა,
ოხვრა ამოჰხდა გრძელია.