ამა ველს - ნოხს მწვანეს
შვენის რაბამად
ტურფათა, ქალყრმათა
როკვა ერთბამად.

ამოს თქმით, ტკბილის ჰხმით
ვითა მღერიან;
ალვანი მოძრავნი
ვით ირხევიან.

ურთიერთ მპყრობნი ხელთ
წამოსვლად ჯაჭვად,
ხან წყნარად, ხან ჩქარად
ცეკვობენ რგვილად.

იებად, ზამბახად
და სოსან ვარდად
ვსჭვრიტოთ ვით ღვივიან
ფერად ფერადად.

იხარეთ, იხარეთ
ჰე, ბედნიერნო,
მიწისა ძლიერის
შვილნო ძლიერნო!

შევსწიროთ მადლობა
მადლსა უფლისას
და ყოვლსა მიზეზსა
ამ განცხრომისას.

მე შენ არ გეტყვი: გეტრფი! ვითა სხვანი გეტყვიან.
ბევრი გარწმუნებს - გეტრფი; გულით კი სხვაგან რბიან
მხოლოდ ეს ლექსი: გეტრფი! ნეტა რას ძალსა მქონობს?
ცუდ არს: გეტრფი და გეტრფი, თუ გულიც არ მიმყოლობს.

ასეთი გეტყვის: გეტრფი, რომ ტრფობა არ იცოდეს;
სხვამ ნუ თუ ვერ გრქვას: გეტრფი, და გულში კი იწოდეს.
ნუ ელი, მეც გრქვა: გეტრფი! დუმილს ვრაცხ უმჯობესად,
მარამ მერწმუნე, გეტრფი საზომის უაღრესად!

მაისის ვარდმან ფურჩვნილმან,
ბეზეკმან მწვანით მკობილმან,
ბულბული ათრო სუნითა, -
რა ქნას აშიკმან თრობილმან?

მოსთქვამს: ამაყო და ზვაო,
შეუბრალეო, გულქვაო!
ხელი რად უფრო მახელე,
ოჰ, ჭირზე ჭირის დამრთაო!

სისხლითა ჩემით ღებულო,
ქვეყანად ამით ქებულო,
ესე რა მიქმენ უმადლოვ,
ოჰ, ვარდო, ლმობა კლებულო!

მარქვ, ეკლოსანობ ასე რად,
თუ არ გულისა სასერად!
უწყალოვ, რაზომცა ვსტირი,
ცრემლი ჩემი გჩანს სამღერად.

ვარდმან მიუგო ღიმილით:
მებრალვი გულის ტკივილით!
მაგრამ აშიკი ჰხამს იყოს
ხან მღერით და ხან ტირილით.

შეიმცერ ცრემლთა მრავლობა,
და ვალალებით გალობა!
ნიავმან გბეროს, გაგიქროს -
თუმც არ სახმილი, - მთვრალობა!