არ ვარ ობოლი ამ ქვეყანაზე,
შენ მეგულები ნუგეშად სანამ...
რა არის ტკბილი დედის ნანაზე,
მე მიმატოვა ადრე იმ ნანამ.
მაინც დავდივარ ამ ქვეყანაზე.

სულ არ ვივლიდი ამ ქვეყანაზე,
ნუგეშად რომ არ მეგულებოდე,
დაე, მგოსნობით მრავალ ხანაზე
ზოგს ვყვარებოდე, ზოგს ვძულებოდე.
ობლად თავს არ ვთვლი ამ ქვეყანაზე.

არ ვარ ობოლი მე ქვეყანაზე,
აგერ ქნარები, აგერ გულები...
ზღვაო, ის ჰანგი შენ გაანაზე,
კვლავ ვიტყვი: რაკი შენ მეგულები,
ობლად თავს არ ვთვლი ამ ქვეყანაზე.

მე გადვიარე დღეს ჩვენი მთები,
ჩვენი მაისის წკრიალა წყარო;
შენი ნაზი ხმა და ოქროს თმები...
დაუვიწყარო, დაუვიწყარო.

მე მომეხვია დღეს ჩვენი ქარი
გადაქცეული ცად და მიწებად,
ჰქრის გაზაფხულის ნიაღვარივით
ვნებათა ადრე გამოღვიძება.

არ დაღუპულა! ისევ იქავე
დგას ასწლოვანთა ხეთა ჩერება,
გულით სიმღერა ვერ შევიკავე
და გადარჩენის ბედნიერება.

არ დაგავიწყდეს ოქროს საღამო,
არ დაგავიწყდეს მზის ჩასვლა ზღვაზე,
მიზეზის სხვისა და სხვისა გამო,
გთხოვ, არ იფიქრო მხოლოდ ღელვაზე...
არ დაგავიწყდეს პალმა, ლიანა,
გეტყვი, თუნდ გული ჩემი დამიწდეს,
არ დაგავიწყდეს ჩვენი ქვეყანა,
ყველაფერი რომ გადაგავიწყდეს.