მიყვარს, როდესაც ხატის წინ

ანთია წმინდა სანთელი

და საიდუმლო პარპალით

ბნელს ფანტავს მისი ნათელი.


მყუდროდ, უხმოდ და უძრავად

დნება, ვით მსხვერპლი დიადი,

რომ მადლით გაასპეტაკოს,

თვალუწვდომელი წყვდიადი!


მივჩერებივარ ამ დიდ ძალს

მწარ-ტკბილად ჩაფიქრებული;

მეცა უსიტყვოდ, უძრავად,

ცის სვეტად გაქვავებული.


რაღაც უცნაურ ერთობას

ვხედავ სანთელს და ჩემ შუა!

მხოლოდ ვგრძნობ... თვარა ვერ სწვდება

ჩემი გონება და ჭკუა.


სანთელი ჩემი ხორცია,

სიცოცხლე - მოკლე პატრუქი,

ნათელი - ჭკუა-გონება,

იმათგან გამონაშუქი.


ჩემი ხატია სამშობლო,

სახატე - მთელი ქვეყანა,

და რომ ვიწვოდე, ვდნებოდე,

არ შემიძლია მეც განა?


კი... მაგრამ მნათე არსად ჩანს,

ჩემთან მომტანი ცეცხლისა,

ის მოციქული მომავლის,

მსგავსი ჭიკჭიკა მერცხლისა!


1894 წ.

ხარაბუზა ფუტკარს შეხვდა,

მიაძახა: “გზა მომეო!

ვერ მიცანი, განა, ვინც ვარ?

როგორ გამეთამამეო?


“თუ ვერ ატყობ თავს, ვინცა ხარ,

გამიგონე, რომ გითხრაო:

შენ რომ ფრთები გამოგბმია,

ღმერთიც მაშინ გაგიწყრაო!


“ბზუილასა, ტყუილასა,

შხამიანსა, მკბენარსაო,

ვინ არ გიცნობს უსაქმურსა,

მფრინავს მოუსვენარსაო?!


“მე კი დარბაისლად მცნობენ,

შრომისა ვარ მოყვარეო...

ჩემთვისა ვარ, არვისა ვკბენ,

არ ვარ შენი მოგვარეო!


“ქვეყნის თვალში მე სულ სხვა ვარ,

შენ სულ სხვა ხარ... ხომ ხედავო?

ჩამოდექი, გზა მომეცი!..

ურჩობას ნუ მიბედავო!”


ფუტკარმა ეს უპასუხა:

“ნუ მაცინებ, ხა-ხა-ხაო!

ვინც რომ ქვეყნად გაგაჩინა,

ნეხვის ჭიად დაგსახაო!


“ბევრს რომ შრომობ, ნუთუ ჰფიქრობ,

რომ მთა და ბარს ასწორებო?..

მხოლოდ ფუნეს აგუნდავებ,

იქვე ახლო აგორებო.


“ის ხომ შენი საზრდო არის?

შენს მეტს არვის არგიაო!

შენ აკეთებ... შენვე ჰზიდავ...

საკუთარი ბარგიაო!


“დარბაისლად იმუშავებ,

რაღად ირბენ, აბა, შორსო?

ყოველ ფეხის გადადგმაზე

ნახავ, გინდა მთელ გოდორსო!


“მე კი სხვა ვარ... სულ სხვა მუშა

და სხვაგვარად მოღვაწეო:

ზეცის მუშას მეძახიან,

არ ვარ მარტო სამიწეო!


“მისთვის დავფრენ მოუსვენრად,

რომ მოვძებნო ყვავილიო,

გულის წვენი ამოვწუწნო,

სამკურნალო რამ ტკბილიო.


“შევუმზადო მით ქვეყანას

თაფლი, ზეცას - სანთელიო,

რომ იქ წმინდად შეიწიროს

და ანათოს აქ ბნელიო.


“ვინც მე იმ დროს ხელს შემიშლის

ქვეყნის მტერიც ის არიო,

და მისთვის მაქვს მომართული

გესლიანი ისარიო!”


ეს უთხრა და ფრთა გაშალა,

მიაშურა ყვავილებსა...

და ჩვენც ამგვარ პასუხს ვკადრებთ

ზოგიერთ ჩვენს ყმაწვილებსა.


1884 წ.