საიდუმლო ბარათო!

გითხრეს: “ექმენ მარადო

სიხარულის მიმნიჭედ

და სევდისა ფარადო”.


მისთვის გიდებ უბეში,

გალბობ ცრემლის გუბეში,

ამისრულო, რაც გითხრეს,

თუ ხარ ჩემი ნუგეში!


ვერა მხედავ მდუმარეს,

ცრემლებს რომ ვღვრი მდუღარეს?

რად არ მეტყვი მის ამბავს,

ნუგეშს არ მცემ მწუხარეს?


როცა მისი მარჯვენა

გრძნობით გხატავდა შენა,

თვალთ ცრემლი ვერ შენიშნე,

ვერც სახეზედ მოწყენა?


როცა ამ სიტყვებს სწერდა,

გული ხშირად უძგერდა?

და თან ტკბილის გრძნობითა

სიყვარულსა დაგმღერდა?


ან როს ფარულად მანა

შენ ჩემთან გამოგგზავნა,

ანგელოსი სუფევდა

მის გულში, თუ სატანა?


არა! ამ გრძნობას განა

მიჰბედავდა სატანა?!

მაშინ უკუღმა ბრუნვას

იწყებდა თვით ქვეყანა!


საიდუმლო ბარათო,

მექმენ… მექმენ მარადო

სიხარულის მომნიჭედ

და სევდისა ფარადო!


1859 წ.

სულმნათო! მადლი შენს გამჩენს!

დიდება ერსა შენს მშობელს!

და ძეგლად სამარადისოდ

ნეტარხსენება ამ სოფელს!..


შენ ნიშნად უკვდავებისა

ერს მოვლენიხარ განგებით,

ვით ცისარტყელა წარღვნისა -

უცნაურისა ჰანგებით.


სულმნათო! ჩვენცა გვასწავე

ეს საიდუმლო ჟღერისა,

რომ აგვისრულდეს წადილი,

მგოსანი ვიქმნე ერისა;


რომ ჩემის მღერით აგზნილი

რაყიფი ტარიელობდეს:

ქაჯთა ებრძოდეს ლომ-კაცი,

ნესტანისათვის ხელობდეს!..


მაშინ, ვით ჩვენსა მნათობელს,

სახელი აღგემატება,

და შენი სახე ივერთა

გულს ძეგლად დაეხატება!..


1882 წ.

ხან უგნური ვარ, ხან ბრძენი,

ხან არც ისა ვარ, არც ისა!

გარემოების საყვირი,

არც მიწისა ვარ, არც ცისა.


ნუ მკიცხავ, მნახო უგნურად,

ნურც გაიკვირვებ ბრძნობასა;

სულ სხვა ჰყავს ხელისუფალი

ამ ჩემს გონება-გრძნობასა.


ეს გული, სარკედ ქცეული,

ბუნების ნათავხედია:

მხოლოდ მის სახეს გიჩვენებთ,

რასაც შიგ ჩაუხედია.


ენაც მას ამბობს, რაც სმენას

სხვისაგან გაუგონია;

ან თვალს უნახავს და ჭკუას

გაუზომ-აუწონია!


თქვენ რომ გგონიათ, ის არ ვარ,

სხვებს რომ ჰგონიათ, არც ისა!

შუაკაცი ვარ უბრალო,

ხან მიწისა ვარ, ხან ცისა.


1886 წ.