სულმნათო! მადლი შენს გამჩენს!

დიდება ერსა შენს მშობელს!

და ძეგლად სამარადისოდ

ნეტარხსენება ამ სოფელს!..


შენ ნიშნად უკვდავებისა

ერს მოვლენიხარ განგებით,

ვით ცისარტყელა წარღვნისა -

უცნაურისა ჰანგებით.


სულმნათო! ჩვენცა გვასწავე

ეს საიდუმლო ჟღერისა,

რომ აგვისრულდეს წადილი,

მგოსანი ვიქმნე ერისა;


რომ ჩემის მღერით აგზნილი

რაყიფი ტარიელობდეს:

ქაჯთა ებრძოდეს ლომ-კაცი,

ნესტანისათვის ხელობდეს!..


მაშინ, ვით ჩვენსა მნათობელს,

სახელი აღგემატება,

და შენი სახე ივერთა

გულს ძეგლად დაეხატება!..


1882 წ.

ხან უგნური ვარ, ხან ბრძენი,

ხან არც ისა ვარ, არც ისა!

გარემოების საყვირი,

არც მიწისა ვარ, არც ცისა.


ნუ მკიცხავ, მნახო უგნურად,

ნურც გაიკვირვებ ბრძნობასა;

სულ სხვა ჰყავს ხელისუფალი

ამ ჩემს გონება-გრძნობასა.


ეს გული, სარკედ ქცეული,

ბუნების ნათავხედია:

მხოლოდ მის სახეს გიჩვენებთ,

რასაც შიგ ჩაუხედია.


ენაც მას ამბობს, რაც სმენას

სხვისაგან გაუგონია;

ან თვალს უნახავს და ჭკუას

გაუზომ-აუწონია!


თქვენ რომ გგონიათ, ის არ ვარ,

სხვებს რომ ჰგონიათ, არც ისა!

შუაკაცი ვარ უბრალო,

ხან მიწისა ვარ, ხან ცისა.


1886 წ.

რას წუწკუნებს ის პატარა მურია?

ხომ არ ჰშია და ან ხომ არ სწყურია?


ვისი არის და ან სადაურია?

ქუცი, ქუცი! კუდქიცინა მურია!


რომ არ მოდის?!. თითქოს უმადურია!

რა ყოფილა, ხედავთ, ბრიყვი მურია?!


კიდეც რომ ჰყეფს?!. რაღაც უცნაურია!

თათი, თათი, სალახანავ მურია!


მისი ყეფა მხოლოდ მარტო შურია...

ვის აშინებს სასაცილო მურია?!


მაგის ხერხი - ერთი ლუკმა პურია:

გადაუგდებ, გაჩუმდება მურია.


ვინც გააძღებს, მისი შინაურია,

იმას ჰმონებს და კუდს უქნევს მურია


ან კი რა ქნას? ბუნებით უძლურია!

ქუცი, ქუცი! საცოდავო მურია!..


ლაქუცაა კუდქიცინა მურია,

თუ არ ჰშია და ან არცა სწყურია.


1888 წ.