მთელ ქვეყანაზე და კაცთა შორის

იყოს წყეული... ის იყოს კრული,

ვისაც არ სწამდეს და არ უნდოდეს:

“ძმობა, ერთობა და სიყვარული”.


საერთშორისო მტკიცე კავშირი,

ეს არის ქრისტეს სწავლა და მცნება,

საყოველთაო, სამარადისო, -

და არ საწუთო სიზმარ-ოცნება.


ვისაც ესა სწამს წრფელის განზრახვით

და ჭეშმარიტად არს გამსჭვალული,

მას შეერგება ციურ მანანად

“ძმობა, ერთობა და სიყვარული”.


ვინც გაიძახის ცარიელ სიტყვებს

და გულში სულ სხვა აქვს დამარხული,

ამაო არის მისი ნათქვამი:

“ძმობა, ერთობა და სიყვარული”.


მთელ ქვეყანაზე და კაცთა შორის

იყოს წყეული... ის იყოს კრული,

ვინც მხოლოდ სიტყვით გაიძახოდეს:

“ძმობა, ერთობა და სიყვარული”.


1911 წ.

(სიმღერა)


ძირს, მთავრობავ, უსამართლო!

ვეღარ ვიტანთ გასაჭირსო, -

ყოველი მხრივ გეძახიან:

“ძირს, მთავრობავ! აწ კი ძირსო!”


კმარა ისიც, რაც ვითმინეთ,

გვიმატებდი ჭირზე ჭირსო!

ის აღარ ვართ, რაც ვიყავით,

გავიღვიძეთ და აწ - “ძირსო!”


ჩვენის სისხლით, ჩვენის ოფლით

უხვად რწყავდი ქვეყნის პირსო, -

დღეს ეს აღარ მოხერხდება,

გეუბნებით მიტომ: “ძირსო!”


ბნელს ნათელმა მოაშუქა

და ერთ რამედ ესეც ღირსო!

ძველი წესი-წყობილებაც

ბნელს გაჰყვება და შენ - “ძირსო!”


შენგან, ძალაუნებურად,

არ მოველით დანაპირსო.

ჩვენ მოვუვლით ისევ ჩვენს თავს,

არ გვინდებხარ, - “ძირს და ძირსო!”


ძალას ჰკარგავ, ის გაწუხებს,

აღარ გიხსნის დანა პირსო,

მაგრამ რა ვქნათ? ქვეყნის ტანჯვას

სჯობს იტანჯო ერთმა - “ძირსო!”


ხალხი იბრძვის! ხალხი ჰღელავს!

ვეღარ ასდებ აწ აღვირსო!

ყოველის მხრივ შეგძახიან:

“ძირს, მთავრობავ, ძირს და ძირსო!”


1905 წ.

ჩემო ციცინათელა!

რად მიჰფრენ ნელა-ნელა?

შენმა შორით ნათებამ

დამწვა და დამანელა!


ანათებ და კარგი ხარ,

მე თუმც არას მარგიხარ!

ჩემი იყო, ის მინდა,

შენ კი სხვისი ბარგი ხარ!


აბრეშუმის პეპელა,

ფუტკარი და წურბელა,

შენზედ სარგებლიანი

შენ გენაცვალოს ყველა!


წურბელა მკურნალია,

მაგრამ ცოტა მყრალია…

მშიერი - სისხლის მტერი,

რომ გაძღება - მთვრალია!


მაშ რად მინდა წურბელა?

მან გული დამიბნელა!

ისევ შენ და ისევ შენ,

ჩემო ციცინათელა!


მეორე თაფლს და სანთელს

გვიკეთებს და სარგებელს

მით გვაძლევს, მაგრამ კბენით

გვისივებს ცხვირ-პირს და ხელს!


მაშ რად მინდა ფუტკარი,

მკბენარი, მოისარი?

ისევ ციცინათელა,

უწყინარი ის არი!


მესამე ტანს გვიმოსავს,

წყნარია და არ იქმს ავს,

მაგრამ უგნურებითა

პარკში იღრჩობს თავის თავს!


მაშ რად მინდა პეპელი,

უგნურად თავის მკვლელი,

და როგორ არ მერჩიოს

მასაც ციცინათელი?


ჩემო ციცინათელა,

საით ჰფრენ ნელა-ნელა?

მე ვარ შენი ერთგული,

სხვა მოგატყუებს ყველა.


მებრალები, - კარგი ხარ!

და ვაი, სხვის ბარგი ხარ!

სხვებს ბნელშიაც უნათებ,

მე კი დღეც არ მარგიხარ.


ნეტავ რისა გაქვს რიდი?

ჩემსკენაც გამოფრინდი,

ნათელი მომაფინე,

მეც გამინათე ბინდი!


კმა, რაც დღემდის ვიწამე;

აწ საყვარლად მიწამე

და მაშინ შენს სიყვარულს

დამავიწყებს მიწა მე!..


ჩემო ციცინათელა,

სადღა ჰფრენ ნელა-ნელა?

შენმა შორ-შორ ნათებამ

უდროოდ დამანელა!..