ტიალმა წუთისოფელმა

ნაღველი დამალევია;

არც მომკლა, არც დამარჩინა,

არც სული დამალევია.


გაჩენის დღესა ვიწყევლი,

სიცოცხლის წამსა ვაჩვენებ;

მატყუარ სოფელს ვატყუებ:

რასაც ვგრძნობ, მას არ ვაჩვენებ!


ცრემლი რომ მაღრჩობს, ვიცინი...

ჩემი პირბადე ის არი!

სხვას ხელთ რად მივსცე ჯირითად

მე ჩემი გულის ისარი?!


ჩემი ეკალი სხვებისთვის

იაა, ზამბახ-ვარდები.

თავო, ნუ ეძებ თანამგრძნობს, -

სისულელეში ვარდები!


სჯობს, ისევ მწარე სოფელმა

ნაღველი დამალევიოს;

არც მომკლას, არც დამარჩინოს,

არც სული დამალევიოს!

(ხალხური)


ჩემო ლამაზო ბეკეკა,

შენ ჩემო თხაო ბელაო!

ჩემი მტერი და ორგული

შენ გენაცვალოს ყველაო.


წვერი გაქვს დეკანოზისა

და რქები ეშმაკისაო,

კბილები, ნამგლად ნალესი,

ნეკერს კვრეხს, ბალახს მკისაო.


მთაში რომ წაკოკინდები,

დააგდებ მინდორ-ველსაო,

ჯიხვებს ეწვევი კლდეებში,

იქ მოიღერებ ყელსაო!


გაძღები, გასისინდები,

ჯიქანს გაივსებ რძითაო,

რა გზითაც დილას წასულხარ,

ბრუნდები იმავ გზითაო.


მოხვალ და საწველს ამივსებ,

არ დამამადლი წველასო!..

მეძღვნეო ჩემი შვილების,

შენ მირჩევნიხარ ყველასო.


თვალის-ჩინივით მოგივლი,

ნუ გეშინია მტერისო!..

მაგ ძუძუების ჭირიმე:

საწველში ჩაიმღერისო!..


ბეკეკავ! ჩემო ბეკეკავ!

შენ ჩემო კარგო ბელაო!..

ჩემი ოჯახის ურგები

შენ გენაცვალოს ყველაო!


1894 წ.

ვუძღვნი ან. მუსხელიშვილისას


მე ჩანგური მისთვის მინდა,

რომ სიმართლეს მსახურებდეს,

განამტკიცოს აზრი წმინდა,

გულს სიწმინდით ახურებდეს!


ერთი ჰქონდეს მას საგანი:

ჰარმონია მისი ხმების

ცხოვრებაში იყოს ბანი

ხან ლხენის, ხან მწუხარების!


აღტაცებით სიმთა ჟღერა

გამოსცემდეს მაგნიტის ხმას

და მაზედაც ჩემი მღერა

ორხმოვანად გამოისმის,


რომ დაჩაგრულს იმ სიმღერით

თვალთ ცრემლები ეშრობოდეს

და მჩაგვრელს კი გულში ძგერით

ისარივით ესობოდეს!


მაშინ მხოლოდ ამ ჩემ ჩანგურს

აშორდება უქმად გდება

და, ვინც გრძნობით დაუგდებს ყურს,

ვფიცავ, არც ის მოსტყუვდება!


გამიქვავდეს მაშინ ენა,

თუ რომ ვისმე მივეფერო,

და გამიხმეს ეს მარჯვენა,

თუ სიმრუდით სიმთ ვაჟღერო!...


რაგინდ ბედით ვიყო კრული,

საშინელიც მექნეს ბოლო, -

არ შედრკება ჩემი გული,

გინდა ქვითაც ჩავიქოლო!


სხვისი ლხინით ხომ ვიხარებ,

თუ რომ ჩემ თავს დავრჩი ავად,

და მაინც არ აღვიარებ

შავს თეთრად და თეთრსა შავად!


მე ჩანგური მისთვის მინდა,

რომ სიმართლეს მსახურებდეს,

განამტკიცოს აზრი წმინდა

და გულს წრფელად ახურებდეს!


1871 წ.