ნუ, ნუ მაყვედრი, რომ ყოველს ჩვენგანს

ხელსა ვაწვდიდი მეგობრობისას,

რომ უარვყოფდი ჩემთ მოძმეთ შორის

სულის სიმდაბლეს, შხამსა მტრობისას...


მე კაცთ სიკეთის მხურვალე რწმენა

ჭირში თუ ლხინში წინ მიმიძღოდა...

გული, თრობილი მის წმინდა მადლით,

ჭკუის ცივს თათბირს ეურჩებოდა.


ნუ მეუბნები, რომ იგი იყო

უგუნურება და ცდომილება, —

ოღონდ კვლავ მომე: ის ცდომა მიჯობს,

ვიდრე უცდომი გამოცდილება!


დავკარგე იგი!.. აწ მის დამკარგავს

უმადლ, უნუგეშ მივის-ღა გული...

უმისოდ გული ცივია, ბნელი,

ვითა სადგური გაუქმებული.


ნეტა მას, ვისაც იმ რწმენის შუქი

ერთხელ მაინცა გულსა ჰფენია!

უფრო ნეტა მას, ვისც სამარემდე

გულით რწმენილი გულსვე შთენია!


ნუ, ნუ მაყვედრი, რომ ყოველ ჩვენგანს

ხელსა ვაწვდიდი მეგობრობისას,

რომ უარვყოფდი ჩემთ მოძმეთ შორის

სულის სიმდაბლეს, შხამსა მტრობისას!


1877 წ.

აგერ რაზმიდამ ისკუპა ყარაბაღულმა მერანმა,

შორსა გაჰფანტა თრთოლით ხმა მისმა რახტისა ჟღერამა...

მიჰქრის, მიფრინავს, მიჭექავს, უკან მისდევს მტვრისა ბუქი,

მასზედ ჰზის ივერიელი ჭაბუკი ვინმე ჩაუქი.

აგერ უეცრად რაღაცამ ჰაერში გაიკრიალა,

თურმე, მან თოფი თავისი შეაგდო, შეატრიალა,

მერე ლამაზად ხან მარცხნივ, ხან მარჯვნივ გადმოწვებოდა,

ხან ცხენიდამა ხტებოდა, ხან ზედვე შეჰფრინდებოდა.

შვენოდა იგი ჭაბუკი ცხენზედა, ვით ალვა რგული,

მაგრამ მე, მის მჭვრეტელს, ნაღვლით ამერია სული, გული...

ვსთქვი თუ, ვისთვის შენ კისკასობ, ვისთვის იჩენ სიმარდესა?

შენი რაა, რომ ამშვენებ შენს დამღუპველს ოსმალეთსა?

შენს სიმარდეს, სიჩაუქეს ქართლი შენი არ დაჰყურებს,

მეფე შენი თავის ქებით ჭაბუკს გულს არ გიხალისებს!..


5 ნოემბერი, 1860წ.

პეტერბურგი.

ერთხელ ჯდა ჩემთან ქალი ლამაზი;

ამას მეტყოდა ნარნარი, ნაზი:

-”ჭაბუკო, რისთვის ხარ მოღრუბლული,

როს დღე აგრეა გაბრწყინვებული?

შეხედე მზესა,- ვით აბნევს ნათელს,

ადნობს თოვლ-ყინვას და ათბობს სოფელს”

-”რა შევხედო მზეს? ვიცი, გადმოყრილს

კაცთ მაცოცხლებელს არც ერთსა მის სხივს

არ ძალუძს ჩემის გულის გათბობა,

არც ჩემის დარდის ცრემლად დადნობა.”


1858 წ.