ეჰ! ჩემო ბედო! ჩემ სიცოცხლეში

სულ შენს ნებაზედ მითამაშნია;

მოგიკლავს ბევრი კარგი ნუგეში,

ტკბილ ოცნებებზედ გინავარდნია.

სისხლისა ცრემლით დამწვი თვალები,

გულზედ მატყვია შენი ბრჭყალები.

გეყო!.. მოვიდა დრო ანგარიშის,

მოდი, გავსწორდეთ, ნუ მემალები,

წარვიდნენ დღენი შენის უფლების,

დროა დავსცვალოთ ჩვენ ადგილები...

შენს დუდუკზედა აქამდის ვხტოდი,

ბევრჯერ და ბევრჯერ შენ მაძრუწუნე,

ეხლა დუდუკი მე მაქვს, აქ მოდი,

მე დავუკრავ და - შენ კი იხტუნე.


1859 წ.

ღმერთო!.. აკურთხე ამ ყმისა ძალნი,

ხალხთ სამსახურად მიეცი ღონე,

აღუხსენ ხედვად მშიშარნი თვალნი,

ტანჯვის ნუგეში მას შთააგონე.


ღმერთო!... მოჰმადლე მადლი ზეცისა,

შთაბერე ყრმასა ძლიერი სული,

რათა შეიქმნეს თავის ერისა

მოძმე ერთგული და მოყვარული.


ღმერთო!.. თან სდევდე უსუსურს ბავშვსა,

რომ დღენი ისე არ დაელიოს,

მინამ ტანჯვისა ცრემლი თვის ხალხსა

ცოტათი მაინც მან არ მოსწმინდოს.


1863 წ.

ჩვენისთანა ბედნიერი
განა არის სადმე ერი?
   მძიმე ყალნით,
   ლამაზ ფალნით
მორთული და მშვენიერი;
   უწყინარი,
   უჩივარი,
ქედდრეკილი, მადლიერი;
   უშფოთველი,
   ქვემძრომელი,
რიგიანი, წესიერი;
   ყოვლად მთმენი,
   ვით ჯორ-ცხენი,
ნახედნი და ღონიერი.

ჩვენისთანა ბედნიერი
განა არის სადმე ერი?!
   ყველა უნჯი,
   ყველა მუნჯი,
გულჩვილი და ლმობიერი;
   თვალაბმული,
   თავაკრული,
პირს ლაგამი ზომიერი;
   ყველა ყრუი,
   ყველა ცრუი,
ჭკვადამჯდარი, გულხმიერი;
   მცირე, დიდი -
   ყველა ფლიდი,
ცუღლუტი და მანკიერი.

ჩვენისთანა ბედნიერი
განა არის სადმე ერი?!
   მტვერწაყრილი,
   თავდახრილი,
ყოვლად უქმი, უდიერი;
   უზღუდონი,
   გზამრუდონი,
არგამტანი და ცბიერი;
   მტრის არმცნობი,
   მოყვრის მგმობი,
გარეთ მხდალი, შინ ძლიერი;
   არრის მქონე,
   არრის მცოდნე,
უზრუნველი და მშიერი.

ჩვენისთანა ბედნიერი
კიდევ არის სადმე ერი?

    29 აგვისტო, 1871 წ.