დედამ რომ შვილი გაზარდოს,-

ემაგრე ჩვენისთამაო;

ძმურად გამოსადეგნი ვართ

ყველგან და ყველასთანაო.


ლხინში მოლხინეს მოვულხენთ,

ჭირში მოჭირნეს ვუშველით;

ფიქრის, საქმის, შრომის დროსა

ბრძენსაც არ დავუვარდებით.


დიდს არ გავექელვინებით

და მხარს მივსცემთ პატარასა;

ძალას გულდაგულ დავხვდებით

და თაყვანს ვცემთ სამართალსა.


წინ წასვლაში არ დავიხევთ,

არ გავწირავთ უკან რჩომილს:

ჩვენც ვიცით, რომ შველა უნდა

უღონოსა და დავრდომილს.


უანგაროდ მივალთ წინა,

მარტო ის გვაქვს გულში ფიქრად,

რომ წინანი უკანასთვის

უნდა იქმნენ გზად და ხიდად.


მამულისა შვილნი ჩვენც ვართ

და მიტომ ვზრდით ჭაბუკ სულსა,

რომ ოდესმე გამოვადგეთ

დაობლებულ ჩვენს მამულსა.


მაგრამ ეხლაც საქმით, სიმხნით,

სხვას არც ჩვენ დაუვარდებით;

ბრძოლად რომ მამულმა გვიხმოს,

ეხლაც კი გამოვადგებით.


ეგრე გამოსადეგნი ვართ

ყველგან და ყველასთანაო;

თუ დედამ შვილი გაზარდოს,-

ემაგრე ჩვენისთანაო.


1860 წ.

მთვარე მიცურავს დინჯად ცაზედ
და თვის მკრთალ სხივთა ჰყრის ქვეყანაზედ;
მძინარ სოფელსა კამარა ცისა
თვის სიმშვიდითა არ უფრთხობს ძილსა.

ყოველი ჰჩუმობს გარშემო ჩემსა,
სძინავთ ნიავთა, სძინავთ ფოთლებსა,
ყველა ტკბილ ძილში ბედითა სტკბება,
ყველას მშვიდობა გარს ეფინება, -

და მხოლოდ ჩემი, ურვით მოკლული,
შემომტირის მე მწუხარედ გული...
მისთვის ხომ არა, რომ ვჭვრეტ სხვა ზეცას,
სხვათა უფერულთ ვარსკვლავთა დენას?

თუ მოაგონდა, რომ ერთხელ მეცა
ეგრეთ დამცქერდა სამშობლოს ზეცა,
ზეცა სულ სხვაფრად გაბრწყინებული
და სულ სხვაგვარად დამშვიდებული.

    23-სა ივლისს, 1858 წელსა,
    სოფელი ტიარლევო

სად მიგყევარ, მდინარევ

მოწყენილ სოცოცხლისავ!

მენს მცირეს ნავს რას არხევ,

ზვირთო წუთისოფლისავ!

რას შემამთხვევ, ვინ იცის

აზრი შენის ცივის წყლის?

აწმყო კეთილს არ ამბობს

და წარსულიც მას სთანხმობს.

შორს მომავლის ვარსკვლავი.

თუმც არის უხილავი,

მაგრამ, ვგრძნობ შეხვალ დიდ  ზღვას

და იქ ჩაჰღუპავ ჩემს ნავს,

და მარდად შენი წყალი

წაშლის ჩემს ურგებს კვალსა. . .

თუ ეს მაქვს გარდუვალი,

ვსწყევლი ჩემ შობის წამსა.

რად მინდოდა სვლა ქვეყნად,

თუ ეგ ბოლო მხვდა ხვედრად?. . .

ვინც კი ეგრეთ მსვლელია,

შესაბრალებელია!. . .

ორსა ობლად მცურავსა,

მე და ჩემს მცირეს ნავსა,

ჰოი, გვედრებ, მდინარევ,

იმ დიდ ზღვაში ნუ შეგვრევ!


1858 წ.