ციკლიდან „ეპოქა“

- არ გეგონა, არ ელოდი
და აი, მოხდა:
არ მოხერხდა წყალისაგან
ღვინის გამოხდა.
- მე მეგონა, მე ველოდი
და ველოდები,
რომ სიმართლის ხეს ვერ მოგრეხს
შხამის ტოტები.
- თუ სიმართლე სიშიშვლეა,
არა ნამუსი,
გაიხადეთ, რად გჭირდებათ
ტანისამოსი?
- იგი სხვაა. შენ გგონია,
თუ ჩვენ გვრცხვენია,
ეს გრძნობებიც სიყალბეთა
დასაყრდენია?
- არა, იგი გენიაა
სოფლის მფლობელი -
ნათელ რწმენის და სიმართლის
უარმყოფელი.
- მე კი მძულს და მეძულება
ყალბის ჩრდილება,
ყველაფერი, რასაც ჰქვია
მოტყუილება.
- რა ამაოდ! ის სიყალბე
სიმართლესა ჰგავს..
სხვას კი არა, თუ აჯერებ
მხოლოდ თავისთავს...
- მაშინ როგორ დავარწმუნო
მე თავის თავი -
რომ ეს თეთრი კი არ არის,
არამედ შავი?
რომ შენ ის ხარ, ვინც არა ხარ,
დამარცხდე თუნდა,
არ დარწმუნდე, არ იქნება,
იძახო უნდა.
სხვას ვამბობდე, როს სხვაგვარად
ვხედავ ცხოვრებას?
ვით აიტანს დიდხანს გული
ამ გაორებას?

ნიავი დაქრის... სასაფლაოზე
ღამე ეშვება... მთები ბინდდება...
შემოვა ქალი, დაჯდება ქვაზე
და მწარედ, მწარედ აქვითინდება.
ქვითინი იგი მიწას ჩასწვდება,
ცრემლები კიდევ - ყვავილთა ძირებს,
გამოიგლოვებს სიყვარულს პირველს,
სიცოცხლეს თვისას გამოიტირებს.
ნუგეში არ სურს ობლადა შთენილს,
თვითონაც იცის, რისთვისაც კვდება -
არ განახლდება კიდევ იგი დრო,
ბედნიერება არ დაბრუნდება!

არ არის იგი იმდენად ტკბილი
დრო, დაფარული ცეცხლის ენებით,
მაგრამ არც ისე მწარე აქვს კბილი
საწამლავებით და შეჩვენებით.
მან შეაჩვია სოფელს სატანა,
ჯოჯოხეთური ალი ქურების,
რათა შემდეგში შესძლოს ატანა
უფრო საშინელ განადგურების.