მარტოდმარტოა ობოლი,
ზის და ქვითინებს მწარედა,
მამა შინ არ ჰყავს საწყალსა,
დაც გამოსულა გარეთა.
გული ელევა საბრალოს
დისა და მამის ლოდინში,
ვერც კარი ჩაუკეტია,
ვერც ჩაწოლილა ლოგინში.
დედა-კი სხვაგან ჰგონია:
შორს, სადღაც, სალოცავადა,
ვერ მიხვედრილა, თუ მამას
რისთვის აცვია შავადა.
ღამეა. ქარი გრიალებს,
ფინია ჰყეფავს კარებზე,
შინ-კი პატარას შიშისგან
ცრემლი ჩამოსდის თვალებზე.
რა დაიღლება ტირილით
და ჯდომა მოეწყინება,
კერის წინ ფარატინებზე
მიწვება, მიეძინება.
დედასა ჰხედავს სიზმარში,
ღიმილი მოსდის პირზედა,
კაბის ღილს უხსნის, ძუძუზე
ჰკოცნის და ეკვრის ჟინზედა.
რაკი დასტკბება ალერსით
და მშობელ დედის ყურებით,
გულამომჯდარი ტიტინებს
კალთაში საყვედურებით:
- სად დამემალე, სად წახველ,
ვისთან იყავი, დედაო?
სამი ღამეა მშიერი
ვიძინებ ზედიზედაო.
ყურს არვინ მიგდებს, ცარიელ
კუჭს ძლივას ვიძღობ პურითო,
რასაც ვჭამ, ისიც სავსეა
ნაცარითა და მურითო.
ნუღარსად წახვალ, დედილო,
შენს ძუძუს ვენაცვალეო!
თუ კიდევ სადმე წახვიდე,
მეც შენთან წამიყვანეო...
იძინე, ჩემო პატარავ,
იძინე ტკბილის ძილითა;
წყნარად, გულდამშვიდებულსა
გაგეღვიძება დილითა.
ცხადლივ ვერ ნახავ დედასა,
ვერ ჩაეკვრები უბეში,
გული კვლავ აგიტირდება,
მაგრამ ხალხია ნუგეში.


1891 წ.

ზამთარმა ჭირი მოგვჭამა,
ფერი სცემს გაზაფხულისა,
ენძელა ამოჩენილა,
შენი გულისა, სულისა!
სხვა ყვავილებიც მოდიან,
ლამაზნი მოსაწონები;
წავალ და ყველას ფოთლებზე
სათუთად დავეკონები!
ჩემო პატარა გოგიავ,
აბა, ჩაიცვი ქალმები,
მინდვრის ყვავილებს, გენაცვა,
შენ კი არ მიესალმები?!
შენც ხომ იმათი დარი ხარ,
წმინდა, უმანკო გულითა;
იმათთან ერთად დავტკბები
კვლავ შენი სიყვარულითა!
თქვენ შემოგევლეთ თავზედა,
ტურფანო, დაქარგულებო;
წყარონო ჩემი სიცოცხლის,
პირველო გაზაფხულებო!
ენაჟღურტულა მერცხალო,
მალე მოფრინდი შენაცა,
რომ შენ ჭიკჭიკთან პაწიამ
ფეხიც აიდგას, ენაცა.


1909 წ.

ჰეი, ბიჭო, ბიჭო, წკიპა!
გახსოვს, ბებომ რომ გაგწკიპა?
ვაშლის ქურდი დედის კალთას
ამოეკარ როგორც ტკიპა.
- შენ ნაბიავ, მერე მაგას
ვინა მალავს, ვინა ჩქმალავს!
თუ აგრეა, შენ კი ჩემზე
ცოტა რამე მოგიპარავს?!
- აბა, როდის? - აი გუშინ,
თუნდა ვკითხოთ ეგე ჯიბოს,
შერცხვენილი ის გამოდგეს,
ტყუილები ვინც ჩაჯიბოს!
- რაო, რაო?! რადა ცრუობ,
შე ბაბრიავ, შე ნაგაზა!
ფელამუშის კოვზი ცხვირში
მაშ, დედამ ვის უთავაზა?
- წიტებს ვლოკდი. - ჰოდა რადგან,
ვეღარაფრით დაგიოკა,
მსუნაგსა და ავმუცელას
ციცხვიც მიტომ გაგალოკა.
- ბიჭო, მერე განა ამას
შენ ეძახი ქურდობასა?!
შე მუდრეგო, აღარ გახსოვს,
საწნახელში ყურძნობასა,
ტკბილის ნაცვლად ჩაფუნიდან
ვინა ყლაპა ჩუმად დურდო?
ვინ გათათხეს? მე თუ წკიპა?
ავყიავ და მართლა ქურდო!
- აბა როდის? აბა როდის?
მტყუანს მოსტყდეს მართლა ენა,
ცილს რომ მწამებ უნამუსოდ,
ესეც შენა, ესეც შენა!
ორ პაწია მებრძოლს შორის
დატრიალდა ჩხუბის ჯარა,
ტკბილ ღიმილით გაშველება
ისევ ბებომ დააჩქარა;
აიწია კაბის კალთა,
ხელი ჯიბეს გაისწორა,
ამოიღო წყვილი ვაშლი
და ცალ-ცალკე გაუგორა.


1916 წ.