ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი,
მწუხარე თვალებით მიწას დაჰყურებდა.
მშვიდობით, მშვიდობით! ამაოდ დაგენდე,
ელვარე საღამოვ ალმას საყურეთა!
ბაგეთა ლოცვაო, დიდება და ძეგლო,
უთუოდ მახსენებ ოდესმე... ოდესმე!
გრაალის კოშკები, ლიდიის სამრეკლო
შენს ფერხთქვეშ დაიმსხვრა და გლოვა მომესმა.
ოჰ! როგორ გაფითრდა ციურთა თანადი
ოცნება, ნახაზი საგანთა უარით,
ღრუბელი ფერადი და ალვა ტანადი,
რომელსაც აზიის ცით გადაუარეთ.
ანგელოზს ეჭირა გრძელი პერგამენტი
და ფოთლებს ისროდა სიფითრე ბარათის.
ამაოდ დაგენდე, და ჩვენ ერთმანეთი
ამაოდ გვინდოდა! მშვიდობით მარადის!
ქარვათა მორევში დაეშვა ფარდები -
საღამო კანკალებს შიშით და რიდობით,
საღამო ნელდება და კვდება ვარდები...
მშვიდობით, მშვიდობით, მშვიდობით!..

ციკლიდან „ეპოქა“

კაშკაშა მზის მხურვალებით,
თბილ წვიმებით შეშლილები,
ზურმუხტოვან-მშვენიერი
სწორდებიან ჯეჯილები.

და შავი ზღვის მათზე ქარი
მხიარულად გადიმღერებს,
აშრიალებს აყვავებულს
და ნაყოფით სავსე ღერებს.

მოაგროვეთ მოსავალი,
სამკალო და ძნის საკონო.
არემარეს ახალი ხმა
ხშირად უნდა გააგონო.

ახალი რომ გაგაქვს კვალი,
მისთვის ჩქარობ, მისთვის ღელავ.
ამუშავდი, მანქანაო,
ახმაურდი, სალეწელავ!

ვაშა, შავ ზღვაზე
ამომავალ მზეს.
მივქრივარ ცხენით,
ვგევარ ზესთა-ზეს.

ვხედავ სხვა ეზოს
და სხვა შარაგზას,
სხვა თუთის ხეებს
და სხვანაირ ზღვას.

ახლო მღერის ბზა,
შორს - ზუზუნი სკის,
სურნელება სდგას:
ვიღაც სამკალს მკის.