გიყურებ ბნელ თვალებში. მეშინია ჩემი წარსულის. შორით მოდიხარ ვით ავესტას მოხუცი მოგვი. წელში მოხრილი როგორც მშვილდი ჩემი ბავშვობის. გინდა ვიტირო, რომ მე ასე ახალგაზრდა ვარ. ასე ახალგაზრდა დედა ვარ. ასე მოხუცი დედა მყოლია. კითხულობ ჩემს ნაწერებს. გული მტკივა: ჩემი არ გესმის.
შენ ხომ გაიგებ, როცა ავად ვარ. ის კი არ გესმის, თუ რა სტკივა ამ ჩემ უკვდავ სულს. გიყურებ.გხედავ და შენს თვალებში მელანდება დაღალულ სისხლის ბნელი წარსული. ვინ შეგეხვეწა ნაციებ მინდვრებში გაზრდილი _ სინათლის მწვერვალისაკენ რომ ამისრულე.
დედავ, მისტიურო ქალო!
შენ არ მაწოვე მე სინათლის სქელი ჯიქანი?
ენა მერევა ამ ეთერის ცივ უფსკრულებში. თვალი მეტკინა. ამის მეტი არ შემიძლია. ვირყევი. ვღელავ. და ვტორტმანობ სინათლისა და ჩრდილის უფსკრულებზე გადაკიდული.
მომეცი ხელი. შენ მიწასთან უფრო ახლო ხარ. მაჭამე მიწა.
ნაციები და ნესტიანი.
დედავ, მისტიურო ქალო!
მე ვასაკა ვარ ხეზე გასული. თავის ჭაობში ვერ დატეული და ბნედიანი. მე შენს თვალებში მელანდება ჩემი წარსული და მეშინია, რომ მოხუცი დედის შვილი ვარ.მე ვასაკა ვარ. მეშინია მაღლა ასულმა ვერ გავიგონო მოხუცებულ მშობლის გულის თქმა. მომეცი ხელი და დამაბრუნე.
დედავ, მისტიურო ქალო.
ვინ შეგეხვეწა, სამეგრელოს ბნელ ჭაობებში დაბადებული თავბრუდამსხმელი სინათლისაკენ რომ ამისრულე.
შენ მემაშხლე _ მე მაშხალა ვარ ცივი ეთერის უფსკრულებში ზეატყორცნილი. მივჰქრი სულ ზევით, როგორც გიჟი ავიატორი. ჩემს აღმასრბოლას ვერ ეწევა ორბი ფრთამალი. ძირს დარჩა მიწა მტვერიანი და დაჟანგული.
ვეძგერე ქაოსს ვით თავხედი მაკედონელი.
აჰა, იხსნება მეშვიდე ცის იდუმალება. მივჰქრივარ მაღლა. აღარ ვიცი სად დავეცემი. სად დამიტირებს შენი შავი, ბნელი თვალები. უნდა დავიწვა. უფსკრულები მსურს გავანათო.
უნდა დავიწვა როგორც მაშხალა.
არ გებრალები?
დედავ, მისტიურო ქალო!

ცხენს დეზი ვკარი, გავკვეთე ქარი
და გადავლახე უდაბნო ვრცელი,
ჩემი მიჯნური, გვირიტი მწყაზარი,
უკვე მიმელის...
დაუკარ სანჯი...


თუნდ იყოს მტუმე ეგ ღამე გიშრის,
ჩავიდეს ბნელში თითბერის მთვარე,
მე შენს სიყვარულს ვერვინ დამიშლის,
ტკბილო მოყვარე,
დაუკარ სანჯი...


ჩავიდეს ბნელში თითბერის მთვარე,
ათასი მთვარე ისევ ამოვა,
ცრემლმა ღაწვებზე გადამათოვა,
ტკბილო მოყვარე,
დაუკარ სანჯი...


ვერც ქრისტე გაგვყრის, ვერც იეჰოვა,
ვერც ნათესავთე მშიერი ხროვა,
ვერც მოენეთა ბოროტი ხვანჯი,
დაუკარ სანჯი...

კვიკლოსიდან __ “დიდი ქალაქი“

კურფიურსტერ დამმი. თეთრი ქვებით უცხოდ ნაგები,
პიქუში, ვრცელი გველეშაპი მარად მქშინავი,
ეგ საარაკო ქარვასლები, სარკოფაგები,
კარიბჭეებთან - სიმბოლიურ არწივის თავი,
ტალღა ხალხისა, შემორტყმული ელექტროს სალტით
იცინის, კვნესის და ჩოჩქოლებს ნაირნაირად,
შავნი დარბაზნი, აგებულნი შავის ბაზალტით,
პირმოქუშულნი დამხობილან შპრეეს ნაპირად.
რაღაც ირყევა, იზნიქება... შავი ლანდები
შემოიჭრება დიდ ქალაქში ქშენით, დაფდაფით,
ტოკავს ოქროთი დაჩითული გირლიანდები,
გირლიანდები აკინძული ელექტრო ძაფით.
ისმის ხრიალი, ხრაშა-ხრუში, ზარების ჟღერა,
შოფრებისა და ვატმანების ფრთხილი პაროლი,
მთვრალ მეზღვაურთა ხმადაბალი, ნელი სიმღერა,
როკავს, ირხევა და ტორტმანობს სინათლის რგოლი.
ოჰ, რარიგ მიყვარს ფეერის უხვი წუთები,
ქშენა, ზანზარი, თქარათქური, რბენა, განგაში,
ამ ქედმოხრილთა ოფლიანი მკლავის კუნთები,
დიდი ქალაქის ავხორცობის წითელი რაში!
__ მეზღვაურები, რომ ეტრფიან უცხო ნაპირებს,
შორეულ ზღვებზე დაეძებენ ნიადაგ ზღვაურს,
ეგ სიყვარული აწ ვერავის ვერ გააკვირვებს,
თუკი მიცნობენ ოდისეის მხლებელს უცნაურს.
ქარხნის საყვირი გათიადის წინამორბედი,
ათიათასთა მბრძანებელიპოზაუენი,
ბედის მორჩილთა უსასოოდ დახრილი ქედი,
მათი ამაგი უანგარო და და შრომის ძრვენი.
ო, ბერლინ, ბერლინ, მიყვარს შენი თეთრი მონები,
ღანის სიგიჟე, ფერული ღამის ფანტაზმა,
მე ვნახე შენი ფერგამკრთალი მიკიონები,
როს ქარხნის გვერდით ჩაიარა ლანდების რაზმმა.
შენთვის ტვირთავდნენ ინდოეთში ოქროს გემებს,
ოკეანეებს რომ სერავენ ათასნაირად,
მოაქვთ ოქსინო, ფარჩეულიზარმაც აქლემებს,
შემოღამებულ ქარავანებს არეზის პირად.
დიდია შენი გარყვნილება, შენი ცთუნება,
ფერსა ჰკარგავენ შენს სხივებთან მნათობნი ცისა,
მე შენს წიაღში მავიწყდება დედა-ბუნება,
შენს ქარხნებს ასდით ოხშივარად ოხრვა მიწისა.
ვხედავ ჭირნახულს და სადღაა შემქმნელი ხელი,
კაცუნებს ვხედავ პირშებურვილთ ტყვიისფერ მასკით,
გუგუნებს ტკილსა საგალობელს შენი ორღელი,
როგორც შეიხი ბინადარი შორი დამასკის.
ლხინობს, ზეიმობს ენერგია დაუშრეტელი,
მოძრაობს დისკო უხილავის და შეუცნობის,
მილიონები ერთის ნების გამომხატველნი,
მუნჯნი მსახურნი ვიღაც კუშტის, ვიღაც უცნობის.
აქ უფლის ნაცვლად ელექტრობას ევედრებიან,
ყვითელ ლიტონსა შეუცვლია მაცხოვრის ხატი,
მილიონები თვალის ფშვნეტით ფეხზე დგებიან,
აქ ისარია მბრძანებელი და ციფერბლატი.