ადამიანის ბორკილებში
ჩაჭედვისათვის
თუ იბრძვის მტერი, ამტეხელი
ომის ხმაურის,
სამშობლო ქვეყნის უფლების და
დიდებისათვის
გაუტეხელი ნებისყოფა
სძლევს მეთაურის.

მასში მებრძოლის უწმინდესი
სისხლი ხმოვანებს,
დასძრავს რა პირად მაგალითით
ჯარს მოგუგუნარს -
უსაზღვროდა ხდის, საარაკოდ
აღაფრთოვანებს
მის იერიშებს, მის უბადლო
გაძღოლის უნარს.

აგერა! აჰანდე! სულის შემხუთავი ქარი უწყალოდ კვნესის,
დასასვენებელ კუთხეს ეძებს თავგადაკლული.
მიაქვს იერიში, მედგრად ეხეთქება, რომ შეიჭრას და შეანგრიოს.
ბზრიალებს თითისტარი... აგერა! აჰანდე! ნაკვერცხლებმა გადიკრეს
ფერფლი.
„დაილოცა სოფელი! სოფლის ჭირიმე! რაა ქალაქი?“
ქალაქი? მჭამელი და მაინც მშიერი. აგერა! აჰანდე!
ბუხარში ცეცხლი გრიალებს. ისმის სიმღერა:
„კაცის გული ისეთია,
ვით მორევი შავი ზღვისა,
რაგინდ კარგი ცოლი ჰყავდეს,
მაინც ენატრება სხვისა“.

აგერ, შემოდგომობის
ცივი გრძნობა ამდორებს
უმძიმესი ტომების
გენიალურ ავტორებს.

სული სცდება ამ სოფელს
სიჩუმით და წიგნითა,
ვერ პოულობს სამშობლოს
თუნდაც გადაწიგვნითა.

ამ დროს უცხო ბედიდან
რეკავს ქუჩის ფიქალი -
გისვრის კაბინეტიდან
უცნაური გრიგალი!

გრძნობა ხალხში მიილტვის,
გავიწყდება წიგნები,
და ახალ სიცოცხლისთვის
სწრაფად გარდაიქმნები!