მთელი ღრიანცელი ყველა პოეტების,
დაუსრულებელი როცა კამათია -
არ ღირს იმ ერთ ცრემლად, თვალს რომ მოედების
და ღრმა მოგონებამ მე რომ დამათია,
მაგრამ დაცემული არვის ვენახვები:
თუმცა მრავალია გულში დაგუბული,
როგორც ყვავილები, როგორც ვენახები,
დაუსრულებელი სეტყვით დაღუპული.
შენ ნუ დაეცემი, შენ ნუ შეშინდები.
გულის უდაბნოსთან ბრძოლას ეგ არ იგებს.
ყველა ამაოა, ჯერ არ შებინდდება.
მხოლოდ გამარჯვება ბედთან შეგვარიგებს.

არ მშორდება სევდა მწარე,
შავ ფიქრს ვეღარ გავეყარე...
ოჰ, რად, რისთვის შემიყვარე?
შენს ნაზ თვალებს შევადარე
ცის ლაჟვარდი მოელვარე...
რისთვის, რისთვის შემიყვარე?
ჩემი მზეა, ჩემი მთვარე
შენი სული, მონარნარე...
ოჰ, რად, რისთვის შემიყვარე?
უფსკრულის პირს გავიარე,
ცრემლის წვეთად დავიღვარე:
რისთვის, რისთვის შემიყვარე?
მტრულად გვიცქერს მშობელთ მხარე,
შვება გამინიავქარე...
ოჰ, რად, რისთვის შემიყვარე?
გულის ტანჯვა ვერ დავფარე,
ნიავს კოცნა დავაბარე...
ქალო, რისთვის შემიყვარე?