ბარათი დ

პრესნაში ყოფნა გებრძანათ, ნახვა დარბაზის ხულისა,

წირვის მოსმენა ხშირ-ხშირად, ცხოვნება ბოლოს სულისა,

ჩემთვის სიჯაბნე გეზრახათ, მე ამან გამაგულისა,

მანდ არვინ გახლავსთ მამაცი, არც ვინმე მცოდნე სჯულისა.

მე უგუნური არ გახლდი, მაგრამ აწე ვარ ხელია,

დილეგში ხანგრძლივ ჯდომითა სრულ ცნობა გამომელია,

დღეს გავემართნე პრესნაში, მაგრამ ღაწვნი მაქვს სველია,

ვერვინ რას მარგებს დასტურად: ვერც მოსე, ვერცა ელია.

ბარათი ე

მიწყივ მბრუნავმან სოფელმან, მიმუხთლის, რაც რომ ვინები,

ვთქვი: მარგარიტი მოვიმკო, ბოლოს ხელთ დამრჩეს მინები,

მე აღარცა რას მოველი, არცა მაქვს მოსალხინები,

წარსრულვარ, გამოგსალმივარ, ღმერთმან თქვენ მოგცეს ლხინები.

პრესნაში ყველა დაჯაბნდა, მანდ ხომ ლომთა გაქვსთ ყრილობა,

როსტომის მსგავსად ომშია მრავალჯერ გამოცდილობა,

ღმრთისმეტყველების სკოლაში ბაასი, ყოვლთვის ცილობა,

თქვენ ლხინი, შვება, შექცევა, ჩვენ ღაწვთა ცრემლთა მილობა.

ერთხელ მეც გახლდი მამაცი, ჩემთა მებრძოლთა მზარავი,

შორით მომცემდნენ სალამსა, ქარი მიქროდა არავი,

პატრონის სამსახურზედა მსწრაფლი და დაუზარავი,

ბოლოს მიმუხთლა სოფელმან, გამხადა გაუხარავი.

ბარათი ვ

ვეღარ გახლავარ, პატრონო, ვეღარ ვჭამ თქვენთან სუპებსა,

აღარვინ მიწდევს ტკბილ ღვინოს, არც მიდგმენ «სირჩა-რუნკებსა»,

«კაპუსტასა» ვკებ, შეშას ვჭრი, ვიზახი ეპი-უპებსა,

სიბერით დასუსტებული, ცრემლსა ვღვრი ღაპა-ღუპებსა.

აღარც შეშა მაქვს, ზამთარმან წამომაყარა ბუქია,

გაჭირვებაში სიმხნე ჰხამს, რუსთველსაც ასე უქია,

ეს სწავლა მისთვის კარგია, ვინც უფრო ყმა-ჩაუქია,

არ ჩემებრ მოხუცებულსა წარსვლოდეს სიყმის შუქია.

ფერხთაც არ შემრჩა, რაღა ვქნა, თქვენი წყალობა ნალები,

დავხედავ, შოვნა არ ძალმიძს, ცრემლით მევსება თვალები.

ჩულიც არა მაქვს საზამთროდ, გულსა მედება ალები,

ნახეთ, სოფელმან რა მიყო, პრესნას მწუნობენ ქალები.

ბარათი ე

აღმოსავლითკენ ხევნარი. ჩრდილი და ტურფა მწვანები,

დასავლით სჭვრიტეთ სამოთხეს, უცხოდ შემკული ვანები.

შუა-ტბა თევზით სავსეა, გასინჯეთ სიგრძე-განები,

თავ-ბოლო მაგრად დახშულო, მპარავს არვისა ვანები.

ესე არს მტილი. რომელი მეფის ძემ თვისად ინება,

შეამკო სრა და წალკოტი, მჭვრეტთა არ მოეწყინება.

წყარონი ტურფა მცენარნი, ტბას შესდის, გაედინება,

სევდისა მაქარვებელად მეც ამ ტბის პირზედ მინება.

რაცა მოვა ზეგარდამო, ყოვლი ბრძენი იმას სჯერა.

ცუდი არის მსახვრალთაგან რამლის ყრა და ცაში მზერა,

განგებითა მოვლენილსა ასცილდების ვერვინ ვერა,

საქართველოს მეპატრონე ბოლოს ამას დააჯერა.

მწუხარებით სავსე გულსა შეგონება არ ესმისა,

უცხოდ რითმე მოწყლულია, მას წამალი არ ესმისა,

იტყვის: «ნეტარ ვინ მიმიყვანს ასე მოწყლულს არეს მისა»?

სხვა უმისო ვერ განჰკურნებს დაკოდილსა წყლულსა მისა.

ბარათი ჱ

პეტერბუღს ზიხარ დარვიშად, ტანს წამოგისხამს ჩულები,

ჩვენ ხმას არა გვცემ, არ ვიცი, ვის ეშმაკს ეჩურჩულები,

ვინ გარდაგრივა წყეულმან, ვის მიეც შენი გულები,

მაგ შენის აგრე დუმილით აქ ვსხედვართ დანაწყლულები.

ეგ შენი ეგრეთ დუმილი ვერ შეგვიტყვია რაზია,

ვინ მოგევლინა, ვინ არის, რა ფერი ანგელოსია?

როცა გესტუმროს, დაუხვდი, დაუკარ შენი საზია,

შენს საქმეს განკვირვებიან ევროპია და აზია.

მანდ გახლავს წმინდათ კრებული, არ ხარჭაშნელი მროველი,

შემოკრებულან მამანი, წინათ მხედველი ყოველი,

ღმრთის ხვეწნით მღვიძარებითა ცრემლით ღაწვნი აქვს სოველი,

რაც სასწაული მათთა ქმნან, წვლილად მოწერას მოველი.

ბარათი ი

ჩვენ დაუტევეთ მოსკოვი, მოვედით მცირეს ოლესა,

პარუნ-მელქუაც აქ გახლავსთ, ფრანგული ხრმალი მოლესა,

შემოიხვივა მხმილავნი, ვერავის ვნახავთ მწოლესა,

ხაჩიურსა ჰკრა ზიანი, კარი სრულ ამოულესა.

დღით და ღამ დგანან ფერხთზედა, გაიზახიან კოსესა,

ზოგნი არიან ბექთრითა, ზოგთ ჯაჭვნი შეიმოსესა,

უკვრენ ჩანგსა და ჩაღანას, ხმა ტკბილად გააქოსესა,

მაგრამ «დუბინის» შიში აქვსთ, შემწედ ჰხადიან მოსესა.

მამუკა გურამისშვილი მაგრა სდგას, ვითა ლოდია,

მეც გვერდთ ვახლავარ მებრძოლად, ჯერ არვინ დაგვიკოდია,

დავღონებულვართ ორნივე, გულს დაგვცემია ოჰ, დია,

არცა გვაქს სასმელ-საჭმელი და არცა ოქროს ზოდია.

ღმერთმან ქმნას, იყვნეთ მშვიდობით «ვსესვიატს» მეოხებითა,

პრესნაში კიდევ მეხილვეთ თქვენს სასახლეში შვებითა,

თუ თოვლმა წამოგვაყარა, ჩვენ აქ ვერ დაუდგებითა,

მიწიდამ ამოძრობილნი ვერსად ვერ გამოვდგებითა.