შენი სიბერე,
სიახლე ორბის,
15 საუკუნე
ელოდა წინამორბედს.
15 საუკუნე
გიკლავდა დღეისს,
ქალაქო ფენიქსო,
ყრუ ღამეები
ვარფოლომეის.
15 საუკუნე
ჯვარზე გაკრული
თითქო განგებით,
ჯალალ-ედინებით,
თემურლანგებით.
15 საუკუნე
ხსოვნას აზარებს
ზღვა არაბების,
სკვითი, ბერძენი,
ცვლიდენ ხაზარებს.
შენ ოცდაათჯერ
გადასცდი იმ ფონს,
სწვავდი ხიდეებს,
ცვლიდი რუბიკონს,
შენს სისხლიან თასს
ცლიდა შაჰ-აბას
და ვერ დასცალა.
აწ აღსადგენად
მოვა სხვა ძალა!

რომ ყოფილიყავ ათი წლის წინად,
რომ მომვლენოდი ათი წლის წინად,
მე მხოლოდ შენ ერთს, შენ დაგსახავდი
ოცნების მეფედ, მზიურ გვირგვინად.
მაშინ ალერსი ისე მწყუროდა,
ისე ველოდი შენს თანაგრძნობას,
ეს იყო მაშინ... ეხლა კი ვწყევლი
და ვწყევლი, ვწყევლი, ვწყევლი მე ტრფობას.
სადღაა ეხლა სანთელი იგი,
ღამით რომ ენთო ოცნებას ნაზი?
ის ჩამქრალია და ღამის სივრცეს
შავი ზოლების შთენია ხაზი.
რა დამავიწყებს იმ მწარე დღეებს,
უგონო განცდებს და ფიქრებს ფარულს,
აწ გვიან არის. ეხლა მე ვწყევლი...
და ვწყევლი, ვწყევლი, ვწყევლი სიყვარულს.

...და კვლავ იწყება ახალი წელი...
და ისე, როგორც ძველი, თავდება;
დღე მომავალი, დღე ხვალინდელი
გუშინდელ დღისგან არ განსხვავდება.
ირგვლივ კაცთ სახე დაღონებული
ხვალინდელ დღესაც არ განშორდება.
მოწყენილობა და წუთების თვლა
ხვალაც იგივე განმეორდება.
ძლივს შესამჩნევი სხვადასხვაობა
ვერ შეცვლის ერთ მთელ არარაობას...
აი, ცხოვრება! მე მასში ვრაცხდი
დიდს, განუსაზღვრელ სანახაობას;
ვრცელ ასპარეზად მიმაჩნდა იგი,
მოქმედებისთვის ფართო და სრული;
ნამდვილად... იგი ბილიკი არის
ვიწრო, ეკლებით შემოსაზღვრული.
მე მჯეროდა, რომ ბედნიერება
სუფევს კაცთათვის გაჩენილ დღეში,
და ნამდვილად კი ბედნიერ დღეებს
სულ ათს თუ დავთვლი ჩემს სიცოცხლეში.
მე მჯეროდა, რომ შვება სუფევდა
უჩინრად სადმე: ქვეყნად თუ ცაში,
ნამდვილად იგი არსად არ სუფევს,
არც ცის სივრცეში, არც ქვეყანაში.
დავასამარეთ ფუჭი ოცნება,
მოწყენილობა დარჩა უცვლელი,
ძლივს ძველი წელი საფლავს მივეცით,
მაგრამ კვლავ მოდის მსგავსივე წელი!