ეღების კარი გაზაფხულისა,
დროთა ცვალებით დანერგულისა.
მოგივალსთ ჟამი სიხარულისა,
თვისთანა მქონე შვება სრულისა:
ვისაც ხელთ გქონდესთ ნება გულისა,
იგემეთ სიტკბო სიყვარულისა!

ეჰა ჩვეულნო ყოფნას დიდებით,
აწ რად ხართ ბურვილ ჭმუნვის რიდებით?
ნუ ჰგონებთ თავთა ბედ-განკიდებით...
ნიავმან ყვავილთ სუნთ მოზიდებით
გახაროსთ მოსვლა ფერად მკულისა -
ვისაც ხელთ გქონდესთ ნება გულისა,
იგემეთ სიტკბო სიყვარულისა.

თუმცა ზამთარი აზრობს ყვავილთა,
და აგდებს ხეთა მწარედ განძრცვილთა,
გარნა ჟამთ ცნობით მათგანვე ხილთა
ჯერ არს ველოდეთ პირველებრ ტკბილთა:
ეს არს ზნე დროთა სიარულისა!
ვისაც ხელთ გქონდესთ ნება გულისა,
იგემეთ სიტკბო სიყვარულისა.

უწყოდეთ ესე ცნობა მყარითა,
რომ დრო მოგივალსთ კეთილ დარითა:
იხილავთ ვარდსა სახე მტკბარითა!
თუ არ შეჰკრთებით მისის ნარითა,
სიმხნეს მოიგებთ წამლად წყლულისა.
ვისაც ხელთ გქონდესთ ნება გულისა,
იგემეთ სიტკბო სიყვარულისა.
ჰოი, ვინც არებთ თავისუფლებით,
ნუ ეტრფით ვარდსა გარშემოვლებით.
მიეახლენით გულისა ხლებით!
და თუ არ მოჰკვდეთ უდროდ დღე-კლებით,
იხილოთ განხსნა ბედ-შეკრულისა.
ვისაც ხელთ გქონდესთ ნება გულისა,
იგემეთ სიტკბო სიყვარულისა!

ედემს რგულსა საროს მაშორვა ბედმან,
აროდეს ნუგეშს მცა მასთან დაზმითა.
მიმუხთლა სოფელმან რისხვითა მხედმან,
აწ ხმეული მშთარ-ვარ სურვილის-სმითა.
ლალ-ბროლსა შერევნია შეთხზულად,
იაგუნდს ჰყავნ მარგალიტნი შეცულად.
როს განაპის, მჭვრეტს იქმს განლიგებულად,
აღავსებს მის ბაგეთ თვისის ქებითა.

ეკაზმინ სამოდ წარბნი მოხრილნი,
მელნის ტბათ გარემოს არს ზღვანი გრილნი;
მათცა გარ მოზღუდვენ ჰინდთ ჯარნი ყრილნი,
ჰკოდენ მჭვრეტთა გულსა ისართ პირ ხმითა.
ნათელსა ჰსცემს მრჩობლი ბროლის ფიცარსა,
ზილფნი აშვენებენ ყელს საფიცარსა;
ვეშურვ რაყიფს მისს სიახლეს ვინც არსა.
გლახ მოწყლულ მაქვს გული წყვდიადსა ბმითა!
ერთი იგი ვნახე ლახვარ ჭურვილი,
მიჯნურთ გულთ მოსრვისა აქვნდა სურვილი.
მეც მხვდა მისგან წყლული, მექმნა ურვილი,
აწ, ენაო, რა გეწამლოს ჭირთ თქმითა!

1

სოფლის მიმნდობთა ბოლო აქვთ შხამად,

ლხინი, შექცევა თვალისა წამად.

2
არა ერთხელ სიჭაბუკე დაუთრთვილავს სიბერესა.

არა ერთხელ ბედის დილა შეუცვლია შავ ღამესა.

3
გვედრი, თვით მიხვდე, - მიკვირს, ცნობა მეძნელებიან,

რასაცა მარად თვალნი ჩემნი გეუბნებიან.

4
შენთვით ხელობა თუ ვინ მიზრახოს,

რაბამათ შერცხვეს, თუ თვალით გნახოს.

5
თუ დიდი ლხენა ან ჭმუნვა გვამიზეზებდეს სიკვდილსა,

ვითღა რჩეს სული მოყვსისა, თან მხლესა ანუ შორქმნილსა.

6
სამოთხის შვება რამ მაცნობა, - მითხრაცა ენამ,

იმასთან ყოფნამ, მისმან ჭრვეტამ და მისმან სმენამ.

7
კვლავ მარად ჩემსა სურვილსა იმედი წინ უძღოდა,

აწ სურვა გულსა კვლაებრ სწვამს, მაგრამ ვარ უიმედოდა.

8
ვინ იცის ჩემნი ტანჯვანი ბნელი დღისა თუ ღამისა,

ტრფობისა კიდე რა შესწამს? მიზეზიცა ვსთქვა ამისა.

9
ოდენ ხმა შენი მესმოდეს, ოდეს შენს სახეს ვხედვიდე,

ესე რომ მწყურდეს ამისთვის რას ვგმობდე, ან რას ვცოდვიდე!

10
ვინც გიხილოს, ინატვრიდეს კვლავცა გნახოს, კვლავცა გნახოს.

გნახოს ცნობას ისურვიდეს და რა გიცნას შენთვის ახოს.