მითხარით, რისთვის ჩემ თავთანა მსურს

უფრო და უფრო დავრჩე ხშირ-ხშირად?

რისთვის ვღალატობ კრებას მხიარულს,

მის შორის ვლაღობ ძვირად და ძვირად?


მითხარით, რისთვის მე ვეძებ გულით

განმარტოებულს უხმო მაღნარსა?

და გრძნობით ტკბილად მინაზებულით

ვეტრფი და ვეტრფი სულ ერთს ვარსკვლავსა?


რისთვის მივრბივარ, სადაც მცინარი

მხიარულად სჩქეფს წყარო მდინარი?

სადაც ველია ნაზი და მტკბარი,

სად სიყვარული ისე ცხად არი?


მისთვის, რომ იქ ჰფრენს ხშირად ბულბული,

სიყვარულითა აღტაცებული,

იქ შეყვარებულს ჩემ წამხდარსა გულს

ვასწავლი მისგან წმინდა სიყვარულს.


1858 წ.

    ოდეს დემონი ურწმუნოების,
    უკუთქმისა და მაცდუროების
    საწამლავით თვის სავსეს თასს მაცდურს
    წინ დაუდგამდეს ჩემს სულსა უძლურს, -

    ნუ მანდობ, ღმერთო, ბედისა ტრიალს,
    ნუ დამაწაფებ დემონის ფიალს,
    და უკეთუ არს შესაძლებელი,
    მე განმარიდენ იგი სასმელი!

    მაგრამ თუ, ღმერთო, შენ ღვთაებას სურს,
    რათა გამოცდა მით ჰქონდეს ჩემს სულს,
    განჰქრენ შენ ხმასთან სურვილნი ჩემნი
    და იყავნ ნება, უფალო, შენი!

    1858 წ.

მამაო, ჩვენო, რომელიცა ხარ ცათა შინა!

მუხლმოდრეკილი, ლმობიერი ვდგევარ შენ წინა:

არცა სიმდიდრის, არც დიდების თხოვნა არ მინდა,

არ მინდა, ამით შეურაცხ-ვჰყო მე ლოცვა წმინდა...

არამედ მწყურს მე განმინათლდეს ცით ჩემი სული,

შენგან ნამცნების სიყვარულით აღმენთოს გული,

რომ მტერთათვისაც, რომელთ თუნდა გულს ლახვარი მკრან,

გთხოვდე: ”შეუნდე, - არ იციან, ღმერთო, რას იქმან!”


17 ივლისი, 1858 წ.

ტიარლევო